Massivedynamic.co
Υπηρεσίες

Η φυσικοθεραπεία είναι η θεραπευτική προσέγγιση που ασχολείται με τη φυσική αποκατάσταση της υγείας και βασίζεται στα φυσικά μέσα που χρησιμοποιούνται για θεραπευτικούς σκοπούς.

Η φυσικοθεραπεία έχει τις ρίζες της στην αρχαιότητα και σήμερα αποτελεί μέρος των παρεχομένων υπηρεσιών υγείας παγκοσμίως.

Η φυσικοθεραπεία έχει εφαρμογή στην αποκατάσταση νευρολογικών παθήσεων, σε παθήσεις του μυοσκελετικού συστήματος, σε καρδιαγγειακές και αναπνευστικές νόσους και άρα άπτεται πολλών ιατρικών ειδικοτήτων, ενώ βασίζεται σε επιστημονικά δεδομένα τα οποία ανανεώνονται συνεχώς.


Τι είναι η φυσικοθεραπεία;

Η φυσικοθεραπεία είναι μια ξεχωριστή μορφή θεραπείας που μπορεί να γίνει μεμονωμένα είτε σε συνεργασία με άλλους τύπους ιατρικής αντιμετώπισης ενός προβλήματος. Μετά από την εφαρμογή πολλών ιατρικών και χειρουργικών μεθόδων η φυσικοθεραπεία μπορεί να λάβει χώρα και να συμβάλει στην ταχεία επιστροφή στη φυσιολογική δραστηριότητα χωρίς επιπλοκές.

Η φυσικοθεραπεία είναι χρήσιμη για τη διάγνωση και αντιμετώπιση ενός μεγάλου φάσματος τραυματισμών και παθήσεων όπως αθλητικές κακώσεις, οσφυαλγία, πόνο στον αυχένα, σύνδρομα στάσης, αρθρίτιδα, τραυματισμοί σπονδυλικής στήλης, αποκατάσταση μετά από χειρουργική επέμβαση, αποκατάσταση εγκεφαλικού, αναπτυξιακά και παιδιατρικά προβλήματα, νευρολογικές ασθένειες, μειωμένη κινητικότητα, προβλήματα τρίτης ηλικίας, παθήσεις αναπνευστικού συστήματος και ογκολογία.

Έχει σαν στόχο την απάλυνση του πόνου, τη διόρθωση ή ελαχιστοποίηση της δυσμορφίας, την αύξηση της μυϊκής ισχύος, του εύρους κίνησης και τη βελτίωση της φυσικής κατάστασης του πάσχοντος.


Φυσικοθεραπεία: Ο ρόλος του Φυσικοθεραπευτή

Ο φυσικοθεραπευτής πρέπει να είναι απόλυτα εξειδικευμένος και να εξελίσσεται διαρκώς στον τομέα του. Σε συνδυασμό με την πρόοδο της τεχνολογίας και την ανάπτυξη ειδικών βοηθημάτων και συσκευών, μπορεί να πετύχει σημαντικά αποτελέσματα στη μέγιστη λειτουργική ανεξαρτησία του ασθενούς με μόνιμη ή παροδική κινητική ανικανότητα.

Η άριστη γνώση της φυσιολογίας, της κινησιολογίας και της εμβιομηχανικής του ανθρώπινου σώματος, είναι βασικοί πυλώνες της εξειδίκευσης και αποτελεσματικότητας του φυσιοθεραπευτή.

Ο ρόλος του φυσιοθεραπευτή είναι πολυδιάστατος. Πρέπει να πραγματοποιεί εκτεταμένη φυσική εξέταση και αξιολόγηση του ασθενούς, με τα μέσα και τις μεθόδους που περιλαμβάνει η φυσικοθεραπευτική εξέταση, να καταλήγει σε κλινικό συμπέρασμα για το πρόβλημα του ασθενούς που να συμφωνεί με την παθολογία, να οργανώνει πλάνο αποκατάστασης και να μπορεί να συνεργαστεί άψογα με ιατρικές και άλλες ειδικότητες υγείας προς όφελος της υγείας του ασθενούς.

Σε μερικές περιπτώσεις το αίτιο του πόνου και της δυσλειτουργίας δεν  είναι προφανές, οπότε ο φυσικοθεραπευτής έχει στην διάθεση του ένα μεγάλο εύρος δοκιμασιών που μπορεί να εφαρμόσει για να εντοπίσει το αίτιο των συμπτωμάτων.

Με την πληροφόρηση και την καθοδήγηση του φυσικοθεραπευτή λάθος συνήθειες όπως η κακή στάση σώματος, λάθος εργασιακές συνθήκες και μυϊκές ανισσοροπίες μπορούν να διορθωθούν.

Ανάλογα με την εξέλιξη και την πορεία του ασθενούς χρησιμοποιείται και ανάλογος εξοπλισμός. Ο φυσικοθεραπευτής μπορεί να δώσει καθοδήγηση στην χρήση πολλών τύπων εξοπλισμού ενώ επίσης παρέχει συμβουλές σε προγράμματα άσκησης.


Φυσικοθεραπεία: Συνεδρίες

Ο φυσικοθεραπευτής χρησιμοποιεί πληθώρα τεχνικών θεραπείας ανάλογα με την περίπτωση, συμβάλλοντας στην μείωση του πόνου και τον συμπτωμάτων. Με την αρθρική κινητοποίηση πετυχαίνει τη μείωση του πόνου και τη βελτίωση της λειτουργικότητας σε αρθρώσεις όπως της σπονδυλικής στήλης και των άκρων.

Με τις τεχνικές μάλαξης θεραπεύει τον μυοπεριτονιακό πόνο, ενώ επίσης εφαρμόζει τεχνικές λεμφικής μάλαξης και ειδικές τεχνικές κινητοποίησης μαλακών μορίων. Επίσης στα φυσικά μέσα που μπορεί να χειριστεί ο φυσικοθεραπευτής για να επιταχύνει την διαδικασία της επούλωσης των ιστών, συμπεριλαμβάνονται τα μαγνητικά πεδία, η αναλγητική ηλεκτροθεραπεία και τα κύματα υπερήχων.

Ανεξάρτητα από τις υπόλοιπες τεχνικές που χρησιμοποιεί ο φυσικοθεραπευτής δίνει συμβουλές και για άσκηση, ώστε να βοηθήσει στην αύξηση της κυκλοφορίας, της κινητικότητας των αρθρώσεων, στην αύξηση του μυϊκού τόνου και της δύναμης και στην ανακούφιση του οιδήματος και του πόνου.

Κατά την πρώτη επίσκεψη στον φυσικοθεραπευτή γίνεται μια πλήρης λήψη του ιατρικού ιστορικού και λαμβάνονται πληροφορίες για τον τρόπο ζωής του ασθενούς. Έπειτα ακολουθεί κλινική εξέταση όπου εφαρμόζονται κατάλληλες δοκιμασίες για να καθοριστεί το αίτιο του προβλήματος ώστε να γίνει πλήρης αξιολόγηση του προβλήματος και να καθοριστούν στόχοι. Στη φυσικοθεραπεία η βασική αρχή και ο στόχος είναι η πλήρης αποκατάσταση στο συντομότερο χρονικό διάστημα.

Για την πλήρη ωφέλεια του ασθενούς από τη φυσικοθεραπεία και προκειμένου αυτή η θεραπεία να λειτουργήσει στο έπακρο, είναι σημαντικό να διατηρείται η συχνότητα των προγραμματισμένων συνεδριών και η εκτέλεση επ’ ακριβώς των εντολών που ο φυσικοθεραπευτής έχει δώσει για την εκτέλεση στο ιατρείο ή τυχόν εξατομικευμένων προγραμμάτων στο σπίτι.

Επίσης το άτομο δεν πρέπει να αμελήσει το γεγονός πως η αλλαγή των κακών συνηθειών και η προσήλωση στον στόχο είναι οι παράγοντες που θα το οδηγήσουν στο να αντιμετωπίσει το πρόβλημα.

0

Υπηρεσίες

Το εγκεφαλικό επεισόδιο είναι μια βλάβη, η οποία προκαλείται όταν η ροή του αίματος μέσα από τις αρτηρίες διαταραχθεί ή σταματήσει ξαφνικά, οπότε τα εγκεφαλικά κύτταρα παύουν να παίρνουν οξυγόνο και πεθαίνουν.

Ένα εγκεφαλικό μπορεί να είναι είτε ισχαιμικό, δηλαδή το αίμα να σταματήσει να ρέει επειδή ο θρόμβος ή η πλάκα στην αρτηρία  το εμποδίζουν, είτε αιμορραγικό, δηλαδή η αρτηρία να έχει σπάσει από ρήξη.

Σε μεγαλύτερη συχνότητα ένα εγκεφαλικό επεισόδιο είναι ισχαιμικό σε ποσοστό πάνω από 75% . Ακόμα, ένα εγκεφαλικό μπορεί να είναι ελαφρύ ή βαρύ με αποτελέσματα προσωρινά ή μόνιμα αντίστοιχα.

Κάποιες ομάδες ατόμων έχουν μεγαλύτερες πιθανότητες να υποστούν εγκεφαλικό, όπως οι άνδρες, άτομα με ιστορικό εγκεφαλικού επεισοδίου, άτομα διαβητικά και προχωρημένης ηλικίας.


Πώς προκαλείται το εγκεφαλικό;

Το εγκεφαλικό επεισόδιο προκαλείται συνήθως σε άτομα που ανήκουν στις ομάδες υψηλού κινδύνου, όπως στους άντρες, τους ηλικιωμένους κ.α., αλλά πολλές φορές κάποιοι παράγοντες είναι εξαιρετικά επιβαρυντικοί και μπορούν να οδηγήσουν σε ένα εγκεφαλικό. Αυτοί οι παράγοντες βέβαια μπορούν να αντιμετωπιστούν και είναι οι εξής:

  1. Το κάπνισμα: Το κάπνισμα διπλασιάζει τις πιθανότητες εμφάνισης εγκεφαλικού επεισοδίου
  2. Ο διαβήτης: Ο σακχαρώδης διαβήτης αυξάνει τον κίνδυνου πρόκλησης ισχαιμικού εγκεφαλικού έως και 6 φορές. Ο κίνδυνος είναι μεγαλύτερος εάν συνυπάρχει υπέρταση
  3. Η υπέρταση: Η υπέρταση αποτελεί τον ισχυρότερο παράγοντα πρόκλησης τόσο ισχαιμικού όσο και αιμορραγικού εγκεφαλικού. Η υπέρταση, σε ένα άτομο 50 ετών και πάνω, αυξάνει τις πιθανότητες εμφάνισής του μέχρι και 4 φορές.
  4. Η καρδιακή και αγγειακή νόσος: Η κολπική μαρμαρυγή θεωρείται η συχνότερη καρδιακή πάθηση που μπορεί να προκαλέσει ένα εγκεφαλικό επεισόδιο. Άλλες καρδιακές και αγγειακές παθήσεις που ευνοούν το εγκεφαλικό είναι το έμφραγμα του μυοκαρδίου, η ασυμπτωματική στένωση της καρωτίδας, παθήσεις των βαλβίδων, η διατατική μυοκαρδιοπάθεια κ.α.
  5. Το ιστορικό παροδικού ισχαιμικού επεισοδίου: Η προσωρινή αυτή διακοπή της ροπής του αίματος σε ένα σημείο του εγκεφάλου, αποτελεί προειδοποιητικό σημάδι μελλοντικού εγκεφαλικού. Αυτή η διακοπή δεν διαρκεί πάνω από 24 ώρες και αποτελεί ένδειξη ότι η ροή του αίματος προς τον εγκέφαλο είναι διαταραγμένη.

Τι συμπτώματα παρουσιάζει ένα εγκεφαλικό;

Τα συμπτώματα που παρουσιάζει ένα εγκεφαλικό είναι τα εξής:

  1. Αδυναμία, μούδιασμα, παράλυση στο πρόσωπο, τα χέρια ή τα πόδια
  2. Δυσκολίας την ομιλία, την κατανόηση και σύγχυση
  3. Ζαλάδα, απώλεια ισορροπίας, δυσκολία στο βάδισμα και απώλεια συντονισμού κινήσεων
  4. Δυσκολίες στην όραση (απώλεια ή μείωση της όρασης στο ένα ή και τα δύο μάτια)
  5. Ημιπληγία (παράλυση της μισής πλευράς του σώματος)
  6. Δυσκολία στην κίνηση της γλώσσας
  7. Ξαφνικός επίμονος πυρετός, χωρίς γνωστά αίτια
  8. Έντονη όσφρηση καμένου

Πώς διαγιγνώσκεται το εγκεφαλικό;

Το εγκεφαλικό επεισόδιο διαγιγνώσκεται μέσω των εξετάσεων αίματος, νευρολογικών και απεικονιστικών εξετάσεων. Η αξονική και μαγνητική τομογραφία είναι η καλύτερη μέθοδος διάγνωσης ενός εγκεφαλικού επεισοδίου. Μάλιστα, οι αιμορραγίες στον εγκέφαλο διαγιγνώσκονται σε μεγάλο ποσοστό με τη μαγνητική τομογραφία.


Πώς μπορούμε να προφυλαχθούμε από ένα εγκεφαλικό;

Ο καλύτερος τρόπος ώστε να προφυλαχτούμε από ένα εγκεφαλικό επεισόδιο είναι η αντιμετώπιση των παραγόντων που ευνοούν την εμφάνισή του. Κάποιοι από αυτούς τους παράγοντες δεν μπορούν να τροποποιηθούν, καθώς είναι η ηλικία και το φύλο. Οι υπόλοιποι όμως, με την κατάλληλη αγωγή, μπορούν να τροποποιηθούν και να μην αποτελούν τόσο σοβαρό και επικίνδυνο παράγοντα.

  1. Το κάπνισμα: Η διακοπή του καπνίσματος μειώνει τις πιθανότητες πρόκλησης εγκεφαλικού επεισοδίου
  2. Το υπερβολικό σωματικό βάρος-παχυσαρκία, υψηλές τιμές λιπιδίων ( χοληστερίνη ): Μειώστε το αλάτι και τις λιπαρές τροφές
  3. Ο σακχαρώδης διαβήτης: Πρέπει να πραγματοποιείται ρύθμιση του σακχάρου υπό τις οδηγίες του γιατρού
  4. Η υπέρταση: Με τον έλεγχο της αρτηριακής πίεσης και τα κατάλληλα φάρμακα, μπορούμε να αποφύγουμε και να βελτιώσουμε την υπέρταση. Τα αντιυπερτασικά φάρμακα που χορηγούνται είναι συνήθως τα διουρητικά, οι ανταγωνιστές ασβεστίου, οι ανταγωνιστές της αγγειοτενσίνης II κ.α.
  5. Οι καρδιοπάθειες, κυρίως η κολπική μαρμαρυγή: Η κολπική μαρμαρυγή ευθύνεται για το σχηματισμό θρόμβων, οι οποίοι μπορούν να προκαλέσουν εγκεφαλικό
  6. Προηγούμενο ή παροδικό εγκεφαλικό επεισόδιο.
  7. Η καθιστική ζωή: Η αποφυγή της καθιστικής ζωής και η καθημερινή ήπια αθλητική δραστηριότητα μειώνει τις πιθανότητες να παρουσιαστεί εγκεφαλικό επεισόδιο


Τι θεραπείες υπάρχουν για το εγκεφαλικό;

Άμεση θεραπευτική μέθοδος για την αντιμετώπιση του εγκεφαλικού επεισοδίου δεν υπάρχει. Η αντιμετώπιση έγκειται στη θεραπεία των επιβαρυντικών παραγόντων που οδήγησαν στο εγκεφαλικό.

Όπως και στην πρόληψη, έτσι και στην αντιμετώπιση είναι σημαντική η διακοπή του καπνίσματος, η διατήρηση του φυσιολογικού σωματικού βάρους ή η μείωση κιλών όπου αυτό κρίνεται απαραίτητο και η καταπολέμηση των συναφών ασθενειών με την κατάλληλη φαρμακευτική αγωγή.

Σημαντικό ρόλο στην αποκατάσταση του/της ασθενούς μετά από ένα εγκεφαλικό παίζουν η φυσικοθεραπεία και ο βελονισμός.


Φυσικοθεραπεία

Με τη φυσικοθεραπεία επιτυγχάνεται η βελτίωση των κινητικών δυσλειτουργιών που έχει αφήσει ένα εγκεφαλικό επεισόδιο. Αυτές οι δυσλειτουργίες συμπεριλαμβάνουν τα εξής:

  1. Αδυναμία ή παράλυση της μιας πλευράς του σώματος ή μέρους της μιας πλευράς, όπως το χέρι ή το πόδι. Αυτή η δυσλειτουργία παρατηρείται στο αντίθετο τμήμα του σώματος από ότι βρίσκεται η βλάβη στον εγκέφαλο.
  2. Σπαστικότητα, μυϊκοί σπασμοί και μυϊκή δυσκαμψία
  3. Προβλήματα μνήμης και προσοχής
  4. Κόπωση
  5. Διαταραχές της ισορροπίας και της νευρομυϊκής συναρμογής
  6. Προβλήματα έκφρασης και κατανόησης προφορικού και γραπτού λόγου
  7. Δυσκολίες στην αυτοεξυπηρέτηση
  8. Κατάθλιψη
  9. Δυσκολίες στον έλεγχο συναισθημάτων κ.α.

Η αποκατάσταση του/της ασθενούς χωρίζεται σε δυο στάδια, το αρχικό και το στάδιο της σχετικής ανάρρωσης. Κατά το αρχικό στάδιο της αποκατάστασης πραγματοποιούνται παθητικές κινήσεις και συνεχείς αλλαγές θέσεων, έτσι ώστε να διατηρηθεί η τροχιά των αρθρώσεων και να προληφθούν τυχόν παραμορφώσεις και κατακλίσεις. Έμφαση δίνεται σε θέσεις των άνω και κάτω ακρών.

Η εκπαίδευση του/ της ασθενούς να γυρίζει δεξιά και αριστερά με σκοπό να σηκωθεί σε καθιστή θέση και να παραμείνει μόνος του είναι πολύ σημαντική, καθώς και οι ασκήσεις των κάτω άκρων που τα προετοιμάζουν ώστε να δεχτούν το βάρος για τη θεραπεία της βάδισης.

Ακόμα, ίδια βαρύτητα έχουν και οι ασκήσεις για τα άνω άκρα ώστε να προληφθεί ο πόνος στον ώμο και να αποκτηθούν ξανά οι κινήσεις του βραχίονα. Η δυσκολία αυτή στις κινήσεις, οφείλεται στη σπαστικότητα, η οποία αναπτύσσεται και εμποδίζει την αρμονική κίνηση και δυσκολεύει τη λειτουργικότητα των μελών του σώματος.

Στο στάδιο της σχετικής ανάρρωσης, στόχος είναι η επανεκπαίδευση του/της ασθενούς στη βάδιση και στη λειτουργική αποκατάσταση του άνω άκρου, και κυρίως των λεπτών κινήσεων. Αρχικά, πραγματοποιούνται ασκήσεις ισορροπίας σε όρθια στάση και σταδιακά προχωρά ο/η ασθενής στα στάδια της βάδισης και στο ανεβοκατέβασμα της σκάλας.

Η πορεία της αποκατάστασης υστέρα από ένα εγκεφαλικό επεισόδιο δεν είναι ίδια για όλους τους ασθενείς και εξαρτάται από την ηλικία, τη βαρύτητα του εγκεφαλικού επεισοδίου και τα υπόλοιπα προβλήματα υγείας που μπορεί να έχει ο/η ασθενής.

Βελονισμός

Ο βελονισμός έχει αποδεδειγμένα θετικά αποτελέσματα στην αποκατάσταση του/της ασθενούς μετά από εγκεφαλικό, αλλά σε καμία περίπτωση δεν αποτελεί τρόπο θεραπείας για την αντιμετώπισή του. Οι βελόνες τοποθετούνται βαθύτερα απ’ ότι σε άλλες περιπτώσεις στα σημεία βελονισμού, μέχρι ο/ η ασθενής να αντιληφθεί το αίσθημα μουδιάσματος που του προκαλούν ( Τε Τσι ).

Συνολικά απαιτούνται περίπου 20 έως 40 συνεδρίες, αρχικά 3 φορές την εβδομάδα και ύστερα 2 φόρες, οι οποίες εφαρμόζονται μαζί με τη φυσικοθεραπεία. Μετά το τέλος των συνεδριών έχουν παρατηρηθεί σημαντικές βελτιώσεις, ιδιαίτερα στην ικανότητα κατάποσης, τη γνωστική ικανότητα, τη βελτίωση των νευρολογικών ελλειμμάτων και τη λειτουργία των κάτω άκρων.

0

Υπηρεσίες

Η σκλήρυνση κατά πλάκας ή διάχυτη εγκεφαλομυελίτιδα, είναι μία χρόνια, φλεγμονώδης, εκφυλιστική ασθένεια, στην οποία τα καλύμματα των νευρικών κυττάρων στον εγκέφαλο και τη σπονδυλική στήλη, που εξασφαλίζουν τη μεταφορά των πληροφοριών, καταστρέφονται.

Αυτό το φαινόμενο ονομάζεται απομυελίνωση και έχει ως αποτέλεσμα να διαταράσσεται η ικανότητα τμημάτων του νευρικού συστήματος να επικοινωνούν. Χάνεται συνεπώς η συνέχεια της αλυσίδας μεταξύ εγκεφάλου και αισθητηρίων οργάνων, καθιστώντας δύσκολο στην κινητική ή  την αισθητική πληροφορία να μεταφερθεί μέσω της σειράς των νευρώνων και των συνάψεών τους.

 

Σκλήρυνση κατά πλάκας: Συμπτώματα

Η σκλήρυνση κατά πλάκας συμπεριλαμβάνει σωματικά, πνευματικά και σπανιότερα, ψυχιατρικά συμπτώματα, όπως μυϊκή κόπωση, διαταραχές στην κίνηση και στη βάδιση, πόνο (νευροπαθητικό και μυοσκελετικό), νοητικές διαταραχές, σπαστικότητα, διαταραχές ουροδόχου κύστης, δυσλειτουργίες στύσης, προβλήματα όρασης κ.α.

Η ηλικία εμφάνισης της νόσου κυμαίνεται από τα 25 μέχρι τα 40 χρόνια συνήθως, αλλά κάποιες φορές εμφανίζεται από τα 12 έως και μετά τα 50,  ενώ τα αίτια που την προκαλούν παραμένουν ασαφή.

Τα συμπτώματα της σκλήρυνσης κατά πλάκας είτε λαμβάνουν χώρα με μεμονωμένες κρίσεις, είτε δημιουργούνται με την πάροδο του χρόνου και μπορεί να εξαφανίζονται τελείως, ωστόσο συχνά εμφανίζονται μόνιμα νευρολογικά προβλήματα με την χρονική εξέλιξη της ασθένειας. 

 

Σκλήρυνση κατά πλάκας: Πώς αντιμετωπίζεται;

Οι θεραπείες επιχειρούν να βελτιώσουν τη λειτουργία μετά από μία κρίση για την πρόληψη των νέων κρίσεων. Τα φάρμακα που χρησιμοποιούνται για τη θεραπεία της σκλήρυνσης κατά πλάκας μπορεί να έχουν παρενέργειες και να μην γίνονται ανεκτά από τον οργανισμό, γι’ αυτό πολλοί άνθρωποι ακολουθούν παράλληλα και εναλλακτικές θεραπείες. 

Προσεγγίζοντας την έννοια της φυσιατρικής αποκατάστασης, αξίζει να σημειωθεί η διεπιστημονική ιδιότητα της φυσικής ιατρικής. Τα προγράμματα αποκατάστασης  της λειτουργικότητας διεξάγονται υπό την καθοδήγηση φυσιάτρου και στόχο έχουν την επαναφορά της που χάθηκε λόγω της ασθένειας. 

 

Σκλήρυνση κατά πλάκας: Επίσκεψη στο γιατρό

Η ομάδα αποκατάστασης καταγράφει τα διάφορα προβλήματα και τους περιορισμούς του ασθενούς. Ο ασθενής ελέγχεται στο επίπεδο επαφής και επικοινωνίας του, στην κινητικότητα και αισθητικότητά του, στην ικανότητα αυτοεξυπηρέτησης αλλά και στην ικανότητα κατάποσής του.

Έπειτα τίθεται σαν γενικός στόχος η επί μέρους, όσο το δυνατόν, αποτροπή περεταίρω επιδείνωσης και η βελτίωση σε κινητικό και λειτουργικό επίπεδο, με την ομάδα αποκατάστασης να εφαρμόζει εξατομικευμένα προγράμματα θεραπευτικής άσκησης και να ενημερώνει τους συγγενείς και τον ίδιο τον ασθενή για το τι είδους πρόγραμμα αποκατάστασης πρόκειται να ξεκινήσει. 

 

Σκλήρυνση κατά πλάκας: Αποκατάσταση

Στόχος της αποκατάστασης είναι η βελτιστοποίηση της λειτουργικότητας του ασθενή, της βελτίωσης των προαναφερθέντων προβλημάτων που επιφέρει η σκλήρυνση κατά πλάκας. Καλύτερη κίνηση, μυϊκή ενδυνάμωση, αντιμετώπιση σπαστικότητας, διαταραχών κύστεως και εντέρου καθώς και βελτίωση των τυχόν γνωσιακών και ψυχολογικών διαταραχών. 

Σε επιβαρυμένες περιπτώσεις που η κίνηση είναι σημαντικά περιορισμένη, επιλέγεται η καλύτερη δυνατή θέση και η σύντομη παραμονή στο κρεβάτι, εν αντιθέσει με τις λιγότερο επιβαρυμένες περιπτώσεις όπου είναι πιο ενδεδειγμένη η δραστηριοποίηση και η δημιουργική ενασχόληση, ώστε να περιοριστούν η επέκταση της νόσου και η μυϊκή αδυναμία.

Η ενδυνάμωση, η αύξηση της αντοχής και η βελτιωμένη κίνηση είναι το ζητούμενο της εξατομικευμένης θεραπευτικής προσέγγισης, με παθητικές και ενεργητικές κινήσεις και ασκήσεις διατήρησης και βελτίωσης της κίνησης των αρθρώσεων να λαμβάνουν χώρα και να συνδυάζονται με λειτουργική επανεκπαίδευση στην εκτέλεση δραστηριοτήτων της καθημερινής ζωής όπως προσωπική υγιεινή, ντύσιμο, χτένισμα, με ή χωρίς τη χρήση βοηθητικών συσκευών ή μηχανημάτων.

Η σπαστικότητα είναι ένα σύμπτωμα που μπορεί να εμφανιστεί σε όλες τις νόσους που προκαλούν βλάβη στο κεντρικό νευρικό σύστημα. Είναι πολλές φορές ένας περιοριστικός παράγοντας που δυσκολεύει την κίνηση, και μπορεί να διαταράξει τον ύπνο.

Εκδηλώνεται με ακούσια αύξηση του μυϊκού τόνου αλλά όμως δεν αποτελεί αντένδειξη για λελογισμένη και παρακολουθούμενη από ειδικό επιστήμονα, άσκηση. Η ολιστική προσέγγιση της ομάδας αποκατάστασης αντιμετωπίζει την σπαστικότητα μέσω ασκήσεων και φυσικών μέσων ενώ ο εργοθεραπευτής διορθώνει πιθανά λάθη σε καθημερινές συνήθειες και στάσεις του σώματος που επιβαρύνουν την σπαστικότητα.

Ο φυσίατρος παρακολουθεί την κινητική εξέλιξη και επεμβαίνει αν είναι αναγκαίο, με συντηρητική ή και φαρμακευτική παρέμβαση. Αυτό σημαίνει ότι σε περιπτώσεις που δεν υπάρχει ανταπόκριση στην θεραπεία με την συναίνεση του ατόμου, επιλέγεται η εστιακή έγχυση αλλαντικής τοξίνης για να δημιουργηθεί προοδευτικά μείωση της σπαστικότητας και επανεγκατάσταση της ορθής μυϊκής λειτουργίας.

Οπωσδήποτε οι σπαστικοί μύες δεν πρέπει να φτάνουν σε κόπωση, η γωνιακή ταχύτητα κίνησης των αρθρώσεων πρέπει να είναι χαμηλή και σταθερή και πρέπει να δίνεται ιδιαίτερο βάρος στις διατάσεις.

Σε όλη τη διάρκεια της νοσηλείας του, ο ασθενής, είναι σε συνεχή επιτήρηση των ζωτικών του λειτουργιών, λαμβάνει ανελλιπώς τη φαρμακευτική του αγωγή και ακολουθούνται κατά γράμμα οι ιατρικές εντολές και οι οδηγίες της ομάδας αποκατάστασης.

Σε περίπτωση εμφάνισης κάποιας επιπλοκής ή νέας νόσου, γίνεται άμεση κινητοποίηση του προσωπικού για τη σταθεροποίηση του ασθενούς και την ασφαλή μεταφορά του σε ειδικό ιατρικό κέντρο.

Κλείνοντας, πριν την έξοδο του ασθενούς από τον χώρο αποκατάστασης, πρέπει να γίνεται έλεγχος του χώρου της κατοικίας του από την ομάδα αποκατάστασης, προκειμένου να δοθούν οι κατάλληλες οδηγίες, ώστε να προσαρμοσθεί η κατοικία στις ανάγκες του ασθενούς.

Σε όλους τους ασθενείς με σκλήρυνση κατά πλάκας εφαρμόζεται ψυχολογική υποστήριξη για τη διαχείριση άγχους, κατάθλιψης και διαταραχών συμπεριφοράς, ενώ ενθαρρύνονται να συμμετέχουν στο πρόγραμμα αποκατάστασής τους, για να επιτευχθεί η κοινωνική τους επανένταξη.

0

Πόνος στον ώμο, Υπηρεσίες

Με τον όρο περιαρθρίτιδα δεν εννοούμε μια συγκεκριμένη πάθηση, αλλά την παθολογία στην περιοχή του ώμου. Οι πιο πολλές από αυτές τις παθήσεις του ώμου έχουν τις περισσότερες φορές σχέση με βλάβες στα μαλακά μόρια, δηλαδή τους τένοντες, τους μύες και τους συνδέσμους, και σπανίως με τα οστά. Κάποιες από τις παθήσεις που περιλαμβάνει η περιαρθρίτιδα είναι οι εξής:

  1. Ασβεστοποιός τενοντίτιδα του πετάλου στροφέων
  2. Οστεοαρθρίτιδα ώμου
  3. Οστεοαρθρίτιδα ακρωμιοκλειδικής άρθρωσης
  4. Παγωμένος ώμος
  5. Τενοντίτιδα μακράς κεφαλής δικεφάλου βραχιονίου
  6. Πάρεση υπερπλατίου νεύρου
  7. Σύνδρομο SLAP
  8. Σύνδρομο υπακρωμιακής πρόσκρουσης με ή χωρίς ρήξη του πετάλου στροφέων (κυρίως του υπερακανθίου)

Η περιαρθρίτιδα αποτελείται από τρεις (3) φάσεις, την οξεία, την υποξεία και τη χρόνια. Στόχος κάθε θεραπείας για την περιαρθρίτιδα είναι η πλήρης αποκατάσταση του προβλήματος του ώμου. Η καλύτερη αντιμετώπιση πραγματοποιείται όταν η πάθηση βρίσκεται στην οξεία της φάση, καθώς τα αποτελέσματα στην υποξεία και τη χρόνια φάση δεν είναι ιδιαίτερα θετικά.


Ποιες παθήσεις συμπεριλαμβάνονται στην περιαρθρίτιδα;

Οι παθήσεις που συμπεριλαμβάνονται στην περιαρθρίτιδα είναι:

  1. Η ασβεστοποιός τενοντίτιδα του πετάλου στροφέων: Όταν σε ένα συγκεκριμένο σημείο του οστού του ακρωμίου ασκούνται επαναλαμβανόμενες τριβές του πετάλου στροφέων, τότε δημιουργείται ασβέστωση του τένοντα. Οι φλεγμονές που δημιουργούνται στο σημείο υποτροπιάζουν και οδηγούν στην τοπική νέκρωση του ιστού με αποτέλεσμα τη διακοπή κυκλοφορίας του αίματος και την εναπόθεση ασβεστώσεων.
  2. Η οστεοαρθριτιδα ώμου: Η οστεοαρθρίτιδα ώμου είναι μια σχετικά σπάνια πάθηση, χωρίς συμπτώματα. Κάποιες φορές παρατηρείται έντονος πόνος μαζί με δυσλειτουργία της άρθρωσης και περιορισμένη κίνηση του ώμου.
  3. Η οστεοαρθρίτιδα ακρωμιοκλειδικής άρθρωσης: Εμφανίζεται στην ακρωμιοκλειδική άρθρωση, η οποία ενώνει τη γωνία του ώμου, το ακρώμιο με το εξωτερικό άκρο της κλείδας και δημιουργείται λόγω συχνής συμπίεσής της κατά τις στροφικές κινήσεις της άρθρωσης.
  4. Ο παγωμένος ώμος: Πρόκειται για μια πάθηση, κατά την οποία ο αρθρικός θύλακας του ώμου συρρικνώνεται αυθόρμητα, χωρίς κάποιο λόγο. Η κίνηση του ώμου μειώνεται σταδιακά μέρα με τη μέρα και συνοδεύεται από έντονο πόνο.
  5. Η τενοντίτιδα μακράς κεφαλής δικεφάλου βραχιονίου: Είναι πολύ συχνή σε αθλητές που καταπονούν του ώμους τους, αλλά και σε ηλικιωμένους. Σε αυτήν την πάθηση ο τένοντας της μακράς κεφαλής, ο οποίος περνάει μέσα από την άρθρωση του ώμου, ερεθίζεται και προξενεί έντονο πόνο.
  6. Η πάρεση υπερπλατίου νεύρου: Πρόκειται για σπάνια πάθηση, κατά την οποία παρουσιάζεται σταδιακή ατροφία των μυών του πέταλου στροφέων, η οποία οφείλεται στη συμπίεση του υπερπλάτιου νεύρου που τροφοδοτεί αυτούς τους μύες.
  7. Σύνδρομο SLAP: Το σύνδρομο SLAP, δηλαδή η αποκόλληση της μακράς κεφαλής από το σημείο πρόσφυσης, δημιουργείται από τις επανειλημμένες κινήσεις όπου αυξάνεται απότομα η έλξη του δικεφάλου στο σημείο αυτό. Η αποκόλληση μπορεί να έχει κατεύθυνση προς τα εμπρός ή προς τα πίσω ή και στις δύο κατευθύνσεις.
  8. Σύνδρομο υπακρωμιακής πρόσκρουσης με ή χωρίς ρήξη του πετάλου στροφέων (κυρίως του υπερακανθίου): Το σύνδρομο αυτό είναι το πιο κοινό ανάμεσα στις παθήσεις του ώμου. Οι στροφείς του ώμου είναι οι 4 μύες από τους οποίους αποτελείται το πέταλο: ο υποπλάτιος, ο υπερακάνθιος, ο υπακάνθιος και ο ελάσσων στρογγυλός. Αυτοί οι μύες, κάθε φορά που σηκώνεται ο βραχίονας, συμπιέζονται ανάμεσα στην κεφαλή του αι το οστό του ακρωμίου. Ανάμεσα στο πέταλο και τη γωνία του ακρωμίου βρίσκεται ο ορρογόνος θύλακος, ο οποίος παρέχει μια μικρή ποσότητα λιπαντικής ουσίας, έτσι ώστε να απαλύνει την τριβή των μαλακών μυών και τενόντων στην επιφάνεια του οστού. Όταν ο ορρογόνος αυτός θύλακας ερεθίζεται (από την υπερβολική χρήση συνήθως), παρουσιάζεται φλεγμονή που συνοδεύεται από πολύ έντονα και επίπονα συμπτώματα.

Τι συμπτώματα παρουσιάζει η περιαρθρίτιδα;

Τα συμπτώματα που παρουσιάζει η περιαρθρίτιδα είναι ο έντονος πόνος στον ώμο, ο οποίος τις περισσότερες φορές δεν επιτρέπει καμία κίνησή του. Εάν ο πόνος διαρκέσει, ο ώμος χάνει την κινητικότητά του και «μετατρέπεται» σε παγωμένο ώμο. Σε αυτήν την περίπτωση και στην οξεία περιαρθρίτιδα, καταργείται πλήρως η κινητικότητα του ώμου και ο πόνος είναι εντονότατος ακόμα και κατά τη διάρκεια του ύπνου.


Πώς διαγιγνώσκεται η περιαρθρίτιδα;

Η διάγνωση της περιαρθρίτιδας πραγματοποιείται με την κλινική εξέταση του/της ασθενούς, με τη μαγνητική τομογραφία και την αρθροσκόπηση. Κατά την κλινική εξέταση ο γιατρός θα σας ζητήσει να κάνετε ορισμένες κινήσεις, έτσι ώστε να διαπιστωθεί η κατάσταση της κινητικότητας του ώμου. Εάν το πάσχον χέρι δεν μπορεί να σηκωθεί όσο πρέπει κατά την ανάταση και συγχρόνως αισθάνεστε έντονο πόνο, τότε πολύ πιθανό να πάσχετε από περιαρθρίτιδα. Η μαγνητική τομογραφία και η αρθροσκόπηση επιβεβαιώνουν την περιαρθρίτιδα και υποδεικνύουν ακριβώς την πάθηση, η οποία είναι εντεταγμένη κάτω από τον όρο- ομπρέλα «περιαρθρίτιδα».


Ποιες θεραπείες υπάρχουν για την περιαρθρίτιδα;

Η θεραπεία της περιαρθρίτιδας είναι κατά βάση συντηρητική και σε σπάνιες περιπτώσεις απαιτείται χειρουργική αντιμετώπιση. Στα αρχικά στάδια πολύ χρήσιμες θεωρούνται οι ασκήσεις αιώρησης του χεριού, καθώς με αυτόν τον τρόπο χαλαρώνει η άρθρωση, ο υπερακάνθιος δεν τρίβεται και υποχωρεί η φλεγμονή. Οι ασκήσεις αυτές συνδυάζονται με την παγοθεραπεία και τα αντιφλεγμονώδη. Πρέπει να αποφεύγονται τα θερμά επιθέματα και η ακινητοποίηση, καθώς κάτι τέτοιο μπορεί να προκαλέσει παγωμένο ώμο. Σε περιπτώσεις όπου η κινητικότητα έχει χαθεί χορηγούνται ενέσεις κορτιζόνης. Η φυσικοθεραπεία και ο βελονισμός ενδείκνυνται σε όλες τις περιπτώσεις καθώς τα αποτελέσματα που προσφέρουν είναι εξαιρετικά.

Φυσικοθεραπεία

Η αποκατάσταση της περιαρθρίτιδας είναι μια διαδικασία σχετικά δύσκολή και χρονοβόρα, καθώς ο γιατρός θα πρέπει να είναι ενήμερος για την συγκεκριμένη πάθηση του/της ασθενούς που έχει οδηγήσει στην περιαρθρίτιδα. Ο λόγος που πρέπει να υπάρχει αυτή η ενημέρωση είναι διότι το είδος της αποκατάστασης διαφέρει από πάθηση σε πάθηση. Βασικός στόχος της φυσικοθεραπείας είναι η αντιμετώπιση του πόνου και κάθε συμπτώματος, καθώς και η πρόληψη δυσάρεστων συνεπειών όπως η αγκύλωση του ώμου. Οι τεχνικές της φυσικοθεραπείας διαφέρουν αναλόγως και τη φάση που βρίσκεται η κάθε πάθηση. Στην οξεία φάση της περιαρθρίτιδας οι πόνοι είναι ιδιαίτερα έντονοι. Οι κινήσεις πρέπει να περιορίζονται και γίνεται εφαρμογή κρύων ή θερμών επιθεμάτων σε συνδυασμό με αντιφλεγμονώδη φάρμακα και παυσίπονα. Στην υποξεία φάση τα συμπτώματα υποχωρούν και γίνεται εφαρμογή υπερήχων σε συνδυασμό με διαθερμία ή παγοθεραπεία, laser, αναλγητικών ρευμάτων. Σε αυτό το στάδιο μπορούμε να ξεκινήσουμε και την κινητοποίηση της άρθρωσης. Αρχικά, οι κινήσεις είναι ήπιες και χαλαρές, χωρίς φόρτιση ,οι οποίες κινούνται στα όρια του πόνου. Ακόμα, πολύ χρήσιμες είναι οι κατάλληλες διατάσεις. Μόλις το εύρος κίνησης του ώμου αποκατασταθεί, πραγματοποιούνται οι ασκήσεις ενδυνάμωσης των μυών, έτσι ώστε να εξασφαλιστεί η μυϊκή ισορροπία της περιοχής.

Βελονισμός

Ο βελονισμός μπορεί να αντιμετωπίσει με εξαιρετικά αποτελέσματα την περιαρθρίτιδα σε όλες τις φάσεις της. Μειώνει τον πόνο και τη φλεγμονή και αυξάνει τη ροή του αίματος, επιτρέποντας την καλύτερη κινητικότητα τη άρθρωσης. Οι λεπτές βελόνες που εφαρμόζονται σε διάφορα σημεία (ακόμα και σε μακρινά σημεία από την πηγή του πόνου) του σώματος διεγείρουν την έκκριση ενδορφινών, οι οποίες έχουν αναλγητική δράση, και την έκκριση της αδενοσίνης, η οποία έχει κι εκείνη αναλγητικές και αντιφλεγμονώδεις ιδιότητες. Ο βελονισμός είναι μια πολύ ασφαλής, φυσική και ανώδυνη μέθοδος, η οποία μάλιστα έχει πολύ καλύτερα αποτελέσματα, συγκριτικά με άλλες θεραπείες για την αντιμετώπιση των συμπτωμάτων που προκαλεί η περιαρθρίτιδα.

0

Πόνος στον ώμο, Υπηρεσίες

Η τενοντίτιδα ώμου είναι η φλεγμονή του τένοντα, ο οποίος είναι η κατάληξη των μυών και χάριν αυτού κινούνται οι αρθρώσεις του ώμου. Όταν ο τένοντας φλεγμαίνει συμβαίνει διότι ο οργανισμός προσπαθεί να προστατευτεί από απειλητικούς παράγοντες και με αυτόν τον τρόπο αμύνεται.

Η τενοντίτιδα προκαλεί δυσάρεστα συμπτώματα στον/ στην ασθενή όπως έντονο πόνο, οίδημα, ερυθρότητα κ.α. Τα αίτια μπορεί να είναι κάποιος τραυματισμός, μικρόβιο, οπότε μιλάμε για μικροβιακή φλεγμονή, ή κύτταρα του ίδιου του οργανισμού (ανοσολογική νόσος).


Τι προκαλεί την τενοντίτιδα;

Τα κύρια αίτια της τενοντίτιδας είναι η υπερφόρτωση των τενόντων εξαιτίας έντονης αθλητικής δραστηριότητας, η ακατάλληλη τεχνική, το ανεπαρκές ζέσταμα και διατάσεις ή κάποιο επαναλαμβανόμενο ατύχημα στην περιοχή του ώμου.

Κάποια από τα αθλήματα που επιβαρύνουν τους ώμους, αλλά και άλλα σημεία του χεριού και δημιουργούν τενοντίτιδα είναι το τένις, το βόλεϋ και η κολύμβηση. Υπάρχουν όμως κι άλλοι παράγοντες που μπορεί να ευθύνονται για την τενοντίτιδα του ώμου.

Αυτοί είναι η ηλικία (άνω των 40 ετών), η λανθασμένη στάση του σώματος για πολλές ώρες, η κακή κατασκευή ή η σταδιακή φθορά των αρθρώσεων και οι ψυχολογικοί παράγοντες, όπως το άγχος και η στενοχώρια, τα οποία προκαλούν έντονη σύσπαση των μυών του αυχένα και των ώμων.

Οι τένοντες βρίσκονται λοιπόν συνεχώς σε κίνηση και σε μια κατάσταση αυξημένου κινδύνου για να εμφανιστεί τενοντίτιδα. Αυτό δεν συμβαίνει όμως πάντα. Για να εκδηλωθεί φλεγμονή στους τένοντες θα πρέπει να υπάρξει κάποιος από τους εξής παράγοντες:

  1. Η ένταση της μυϊκής δραστηριότητας: Όσο μεγαλύτερη μυϊκή δραστηριότητα έχουμε, τόσο μεγαλύτερη είναι και η καταπόνηση του συγκεκριμένου τένοντα.
  2. Η διάρκεια της δραστηριότητας: Η τενοντίτιδα έχει μεγαλύτερες πιθανότητες να εκδηλωθεί όταν η διάρκεια μιας δραστηριότητας κρατά περισσότερη ώρα, καθώς η συσσώρευση φορτίου στο στροφικό πέταλο είναι μεγαλύτερη.
  3. Η ανατομία της περιοχής του ώμου: Όταν το ακρώμιο προεξέχει (ακρώμιο τύπου II και III), είναι πιθανότερο να ερεθιστούν οι τένοντες και να εκδηλωθεί τενοντίτιδα. Το ακρώμιο είναι μια προεξοχή του οστού της ωμοπλάτης, η οποία επαφίεται συνεχώς με την άνω επιφάνεια του στροφικού πετάλου. Σε αυτήν την περίπτωση λοιπόν, έχουμε το σύνδρομο υπακρωμιακής προστριβής και η τενοντίτιδα διαρκεί περισσότερο και χρειάζεται μεγαλύτερο χρονικό διάστημα για να θεραπευτεί.

Ομάδες υψηλού κινδύνου για την εμφάνιση τενοντίτιδας

Υπάρχουν κάποιες ομάδες, οι οποίες είναι πιο ευπαθείς στην εμφάνιση τενοντίτιδας στον ώμο. Αυτές είναι:

  1. Οι αθλητές: Αθλητές αγωνισμάτων που περιλαμβάνουν επαναλαμβανόμενες και έντονες κινήσεις του χεριού πάνω από το ύψος του ώμου, όπως τενίστες, αθλητές της άρσης βαρών, κολυμβητές, βολεϊμπολίστες κ.α.
  2. Άτομα των οποίων η εργασία είναι χειρωνακτική
  3. Γυναίκες, οι οποίες έχουν μεγαλύτερες πιθανότητες να εμφανίσουν ασβεστοποιό τενοντίτιδα
  4. Άτομα που πάσχουν από ενδοκρινολογικά νοσήματα, όπως σακχαρώδη διαβήτη και υποθυρεοειδισμό εμφανίζουν συχνότερα ασβεστοποιό τενοντίτιδα
  5. Άτομα, τα οποία έχουν πιο κυρτό ακρώμιο ( τύπου II και III ), καθώς αυτή η κατάσταση ερεθίζει το στροφικό πέταλο

Τι συμπτώματα παρουσιάζει η τενοντίτιδα;

Τα συμπτώματα που παρουσιάζει η τενοντίτιδα ώμου είναι κοινά σε όλα τα είδη τενοντίτιδας, αλλά διαφέρουν αναλόγως τη βαρύτητα της πάθησης. Αυτά τα συμπτώματα είναι τα εξής:

  1. Ο έντονος πόνος στην άνω και έξω επιφάνεια τυ ώμου
  2. Ο πόνος ατά τη στροφή του ώμου
  3. Το οίδημα του τένοντα κοντά στην άρθρωση
  4. Η ευαισθησία στην τοπική πίεση
  5. Η ερυθρότητα της περιοχής
  6. Το αίσθημα καύσου
  7. Η αδυναμία των μυών της περιοχής
  8. Η δυσκαμψία
  9. Ο πόνος στον ύπνο

Εάν τα συμπτώματα αυτά δεν υποχωρήσουν μέσα στις επόμενες 7 με 10 ημέρες από την εμφάνισή τους, τότε κρίνεται απαραίτητη η επίσκεψη στο γιατρό σας για περαιτέρω διερεύνηση.


Πώς διαγιγνώσκεται η τενοντίτιδα;

Η τενοντίτιδα ώμου διαγιγνώσκεται εύκολα με μια απλή κλινική εξέταση και το ιστορικό του/της ασθενούς. Από το ιστορικό, ο γιατρός μπορεί να αντλήσει πληροφορίες για τον τρόπο εμφάνισης της τενοντίτιδας, τον πόνο, τα συμπτώματα, αλλά και τις αθλητικές του δραστηριότητες, τους ενδεχομένως προηγούμενους τραυματισμούς του ώμου, την εργασία του και την καθημερινότητα του ,ώστε να έχει μια ολοκληρωμένη εικόνα για τα πιθανά αίτια. Ακόμα, μπορεί να χρειαστεί ένα υπερηχογράφημα στον ώμο, ώστε να επιβεβαιωθεί η ύπαρξη τενοντίτιδας ή αν πρόκειται για φλεγμονή κάποιου τένοντα ή ρήξη, η οποία μιμείται τα συμπτώματα και την εικόνα της τενοντίτιδας. Τέλος, με την απλή ακτινογραφία μπορεί να διακριθεί εάν πρόκειται για ασβεστοποιό τενοντίτιδα και κάποιες φορές χρήσιμη μπορεί να φανεί και η μαγνητική τομογραφία.


Ποιες θεραπείες υπάρχουν για την τενοντίτιδα;

Οι θεραπείες για να αντιμετωπίσουμε την τενοντίτιδα είναι κατά βάση συντηρητικές και στόχος τους είναι η μείωση του πόνου, της φλεγμονής και του οιδήματος, καθώς και η διατήρηση της κινητικότητας του ώμου και η αποφυγή της αναπηρίας του.

Σημαντικό ρόλο παίζει η ξεκούραση/ ανάπαυση του ώμου και η διακοπή για κάποιο διάστημα από αθλήματα ή εργασίες που επιβαρύνουν την κατάστασή του. Ακόμα ορισμένες φορές μπορεί να χρειαστεί και η εφαρμογή νάρθηκα. Επίσης η φαρμακευτική αγωγή με αναλγητικά και αντιφλεγμονώδη σκευάσματα λειτουργεί συνδυαστικά με την ανάπαυση και την παγοθεραπεία για πολύ καλύτερα και γρηγορότερα αποτελέσματα. Οι ενδοαρθρικές ενέσεις μπορούν και αυτές να φανούν χρήσιμες.

Το σημαντικότε3ρο ρόλο στην αντιμετώπιση της αρθρίτιδας τον παίζουν όμως η φυσικοθεραπεία και ο βελονισμός, καθώς και οι δύο αυτές μέθοδοι θεραπείας επιφέρουν τα καλύτερα αποτελέσματα.

Γενικότερα, αφού η φλεγμονή εξασθενήσει, ο/η ασθενής θα πρέπει να ενταχθεί σε ένα ειδικό πρόγραμμα αποκατάστασης και εκγύμνασης των μυών του ώμου.

Η χειρουργική αντιμετώπιση συνιστάται μόνο σε περιπτώσεις επαναλαμβανόμενων επεισοδίων οξείας τενοντίτιδας, υποτροπών και χρόνιας τενοντίτιδας με εντονότατο πόνο.

Φυσικοθεραπεία

Στόχος της φυσικοθεραπείας είναι η μείωση του πόνου, του οιδήματος, η διατήρηση της κινητικότητας του ώμου, καθώς και η πρόληψη της δυσκαμψίας του. Αρχικά, συνιστάται στον/ στην ασθενή η διακοπή από έντονες αθλητικές δραστηριότητες και η εφαρμογή ψυχρών επιθεμάτων στον ώμο. Σε αυτό το αρχικό στάδιο λοιπόν, η φυσικοθεραπεία συνδυάζεται με αντιφλεγμονώδη φάρμακα, έτσι ώστε να προλάβουμε την εξέλιξη μιας οξείας μορφής τενοντίτιδας σε χρόνια.

Γεγονός όχι ευχάριστο, καθώς εάν η τενοντίτιδα εξελιχθεί σε χρόνια τότε η θεραπεία της είναι πολύ δύσκολη. Μόλις η φλεγμονή περιοριστεί, στόχος της φυσικοθεραπείας είναι η ενδυνάμωση των μυών του ώμου. Τα μέσα που περιλαμβάνει η φυσικοθεραπεία γι αυτό είναι οι μαλάξεις, η ηλεκτροθεραπεία, η κινητοποίηση των αρθρώσεων του ώμου, η παγοθεραπεία ή θερμοθεραπεία, το taping και οι υπέρηχοι.

Με τα μέσα αυτά επιτυγχάνεται η μυϊκή χαλάρωση, η μείωση του πόνου , η αύξηση της ελαστικότητας των συνδέσμων και των τενόντων. Ακόμα, η κινησιοθεραπεία είναι πολύ σημαντική στην αποκατάσταση της τενοντίτιδας. Με τις ειδικές ασκήσεις αποκαθίσταται η σωστή κίνηση του ώμου και δυναμώνουν οι μύες της περιοχής.

Μετά το τέλος των συνεδριών, δίνεται στον /στην ασθενή ένα πρόγραμμα ασκήσεων για το σπίτι, το οποίο βοηθά τους μύες να μην ατονούν και τους δυναμώνει με αποτέλεσμα την ελαχιστοποίηση των υποτροπών.

Βελονισμός

Ο βελονισμός έχει εξαιρετικά αποτελέσματα στη θεραπεία της τενοντίτιδας του ώμου και γενικά σε όλες τις παθήσεις του ώμου και μάλιστα είναι σημαντικά καλύτερα από τις συνηθισμένες ορθοπεδικές θεραπείες.

Ο βελονισμός αντιμετωπίζει φυσικά την τενοντίτιδα με τρόπο ασφαλή, χωρίς καμμία παρενέργεια. Στόχος του είναι η μείωση της φλεγμονής και του πόνου.

Οι λεπτές βελόνες που εφαρμόζονται σε διάφορα σημεία του σώματος διεγείρουν την έκκριση ενδορφινών, οι οποίες έχουν αναλγητική δράση, και της αδενοσίνης, ενός φυσικού αντιφλεγμονώδους και αναλγητικού παράγοντα, και αυξάνει τη ροή του αίματος επιφέροντας τα επιθυμητά αποτελέσματα.

Πώς προλαμβάνεται η τενοντίτιδα;

Η τενοντίτιδα προλαμβάνεται με την τροποποίηση των παραγόντων, οι οποίοι μπορεί να δημιουργήσουν την δημιουργήσουν. Οι αθλητές λοιπόν θα πρέπει να αποφεύγουν τις έντονες κινήσεις του χεριού πάνω από το ύψος του ώμου και να κάνουν σωστή προθέρμανση και διατάσεις πριν και μετά την προπόνησή τους.

Επίσης άτομα με τύπου II και III  ακρώμιο και γυναίκες με υποθυρεοειδισμό θα πρέπει να υποβάλλοντα σε μια απλή ακτινογραφία ώμου σε περίπτωση που νοιώσουν έντονο πόνο ή παρουσιαστούν κάποια από τα συμπτώματα που προκαλεί η τενοντίτιδα.

Τελειώνοντας, θα πρέπει να προσθέσουμε ότι ο ώμος είναι μια πολύ ευαίσθητη άρθρωση του σώματος μας, ο οποίος μπορεί να προσβληθεί από διάφορες άλλες παθήσεις, πέραν της τενοντίτιδας.

Κάποιες από αυτές τις παθήσεις είναι η αρθρίτιδα, το κάταγμα, το σύνδρομο προσκρούσεως (προκύπτει από πίεση της κορυφής του ώμου στους μαλακούς ιστούς ή όταν ο βραχίονας ανυψώνεται μακριά από τον ώμο), η αστάθεια ( συμβαίνει όταν λόγω υπερβολικής χρήσης ή ξαφνικής βλάβης, η κεφαλή του βραχίονα βγαίνει από την υποδοχή του ώμου.

Η εξάρθρωση προκαλεί πόνο και αστάθεια και κάποιες φορές οι επαναλαμβανόμενες εξαρθρώσεις μπορεί να οδηγήσουν σε αρθρίτιδα), η εκφύλιση του τένοντα, η ρήξη δηλαδή του τένοντα η οποία μπορεί να προκύψει από οξεία κάκωση, ξαφνικό τραυματισμό ή από μακροχρόνια υπερχρήση και η ρήξη του μυοτενόντιου πετάλου του ώμου.

0

Πόνος στο γόνατο, Υπηρεσίες

Η αρθρίτιδα είναι μια από τις συχνότερες αιτίες πόνου στα γόνατα, αλλά και σε όλες τις αρθρώσεις του σώματος. Πρόκειται για φλεγμονή της άρθρωσης, η οποία καταστρέφει τα δομικά στοιχεία της άρθρωσης, των αρθρικών χόνδρων, των μηνίσκων και των υποχόνδριων ιστών και παρουσιάζει έντονο πόνο, δυσκαμψία και οίδημα.

Τα συμπτώματα αυτά μπορούν να περιορίσουν το άτομα από πολλές και καθημερινές δραστηριότητες. Οι πιο συνηθισμένες μορφές αρθρίτιδας είναι η οστεοαρθρίτιδα, η ρευματοειδής αρθρίτιδα και η μετατραυματική αρθρίτιδα.


Αρθρίτιδα: Μορφές

Οι πιο κοινές μορφές αρθρίτιδας είναι τρεις (3): Η οστεοαρθρίτιδα, η ρευματοειδής αρθρίτιδα και η μετατραυματική αρθρίτιδα.

  1. Οστεοαρθρίτιδα: Πρόκειται για την πιο συχνή μορφή αρθρίτιδας, η οποία προσβάλλει κυρίως άτομα 50 ετών και πάνω. Στην οστεοαρθρίτιδα, ο χόνδρος των επιφανειών του γόνατος εκφυλλίζεται σταδιακά, χάνει τη λεία του υφή και μειώνεται το πάχος του. Το γεγονός αυτό προκαλεί τριβή μεταξύ των οστών και πόνο κατά την κίνηση. Η νόσος εξελίσσεται αργά, με τον πόνο και τη δυσκαμψία του γόνατος να χειροτερεύουν σταδιακά.
  2. Ρευματοειδής αρθρίτιδα: Η ρευματοειδής αρθρίτιδα είναι μια χρόνια φλεγμονώδης νόσος, η οποία μπορεί να παρουσιαστεί σε οποιαδήποτε ηλικία και να προσβάλλει και τα δύο γόνατα ταυτόχρονα. Κατά τη ρευματοειδή αρθρίτιδα, δημιουργείται φλεγμονή στον αρθρικό υμένα, ο οποίος διογκώνεται και οδηγεί σε έντονο πόνο και δυσκαμψία. Είναι μια αυτοάνοση νόσος, δηλαδή το ανοσοποιητικό σύστημα του οργανισμού καταστρέφει τους δικούς του ιστούς ( χόνδρους, συνδέσμους, οστά).
  3. Μετατραυματική αρθρίτιδα: Η αρθρίτιδα αυτή αναπτύσσεται μετά από τραυματισμό του γόνατος, όπως κάταγμα, ρήξη μηνίσκου ή συνδέσμου. Το κάταγμα μπορεί να προκαλεί βλάβη στο χόνδρο που καλύπτει τις αρθρώσεις του γόνατος και να οδηγήσει σε χρόνιες αλλοιώσεις της άρθρωσης. Οι ρήξεις μηνίσκου και συνδέσμων, μπορούν να προκαλέσουν αστάθεια και περαιτέρω φθορά της άρθρωσης του γόνατος.


Αρθρίτιδα:
Ποιοι είναι οι παράγοντες που αυξάνουν τον κίνδυνο εμφάνισης της;

Πολλοί είναι οι παράγοντες που αυξάνουν τον κίνδυνο εμφάνισης της αρθρίτιδας. Ορισμένοι από αυτούς είναι:

  1. Η κληρονομικότητα
  2. Η ηλικία
  3. Το φύλο, με τις γυναίκες να έχουν μεγαλύτερες πιθανότητες εμφάνισης της νόσου
  4. Το σωματικό βάρος
  5. Ορισμένα αθλήματα με μεγάλη ένταση, όπως το τένις
  6. Οι επαναλαμβανόμενοι μικροτραυματισμοί
  7. Άλλες παθήσεις, όπως τα μεταβολικά νοσήματα κ.α.

Τι συμπτώματα παρουσιάζει η αρθρίτιδα;

Τα κύρια συμπτώματα που παρουσιάζει η αρθρίτιδα είναι ο πόνος, η δυσκαμψία και το οίδημα. Αυτά τα συμπτώματα εξελίσσονται βαθμιαία αν και δεν είναι απίθανη η αιφνίδια έναρξή τους. Το πρώτο σύμπτωμα είναι ο πόνος. Αρχικά είναι ήπιας έντασης, αλλά σταδιακά επιδεινώνεται. Στα αρχικά στάδια μπορεί να υποχωρήσει με την ανάπαυση. Προοδευτικά ο πόνος χειροτερεύει με τις δραστηριότητες ( περπάτημα, γονάτισμα, ανεβοκατέβασμα σκαλοπατιών) και σε προχωρημένο στάδιο μπορεί να είναι συνεχής. Η δυσκαμψία που είναι το αμέσως επόμενο στάδιο, εμφανίζεται μετά από την ακινησία, αλλά προοδευτικά επιδεινώνεται και γίνεται κι εκείνη συνεχής. Το γόνατο μπορεί να γίνει τόσο δύσκαμπτο που η έκταση και η κάμψη του να είναι αδύνατες. Τέλος, παρουσιάζεται οίδημα, το οποίο συνοδεύεται από αίσθημα καύσου. Ακόμα, πολλοί ασθενείς μπορεί να αισθανθούν αδυναμία στο γόνατο, αστάθεια, μπλοκάρισμα ή κριγμό και επιδείνωση των συμπτωμάτων κατά τις ημέρες με υγρασία.


Πώς διαγιγνώσκεται η αρθρίτιδα;

Για τη σωστή διάγνωση της αρθρίτιδας χρειάζεται η κλινική εξέταση, ο απεικονιστικός έλεγχος και οι εργαστηριακές εξετάσεις.

Κλινική εξέταση

Κατά την κλινική εξέταση, ο γιατρός λαμβάνει το πλήρες οικογενειακό και ατομικό ιατρικό ιστορικό του/ της ασθενούς και στη συνέχεια πραγματοποιείται η κλινική εξέταση. Στην κλινική εξέταση διαπιστώνεται ευαισθησία κατά την ψηλάφηση, οίδημα, ερυθρότητα και ευαισθησία στην άρθρωση του γόνατος, περιορισμένο εύρος κίνησης και αστάθεια της άρθρωσης, κριγμός κατά την κίνηση, πόνος, χωλότητα κατά την βάδιση και σημάδια από παλιά τραύματα στην περιοχή του γόνατος.

Απεικονιστικός έλεγχος

Οι ακτινογραφίες που πραγματοποιούνται δίνουν πληροφορίες για πιθανές παραμορφώσεις, όπως βλαισότητα και ραιβότητα, για στένωση του μεσάρθριου διαστήματος, για σκλήρυνση του υποχόνδριου οστού και σχηματισμό νέου οστού στις παρυφές της άρθρωσης ( οστεόφυτα ). Κάποιες φορές μπορεί να χρειαστούν και άλλες απεικονιστικές εξετάσεις, όπως η αξονική και η μαγνητική τομογραφία, οι οποίες περιγράφουν καλύτερα και με μεγαλύτερη ακρίβεια την κατάσταση των οστών και των μαλακών ιστών του γόνατος.

Εργαστηριακές εξετάσεις

Σε ορισμένες περιπτώσεις συγκεκριμένες εξετάσεις αίματος μπορεί να χρειαστούν, έτσι ώστε να αποκλειστούν κάποιες μορφές αρθρίτιδας και να ταχτοποιηθεί η μορφή της.


Ποιες θεραπείες υπάρχουν για την αρθρίτιδα;

Η αντιμετώπιση της αρθρίτιδας είναι κυρίως ανακουφιστική, καθώς δεν υπάρχει κάποιο φάρμακο, το οποίο να επαναφέρει τις αρθρώσεις στην αρχική τους, φυσιολογική κατάσταση. Η θεραπεία για την αρθρίτιδα είναι κατά κύριο λόγο συντηρητική και περιλαμβάνει την αλλαγή στον τρόπο ζωής του/της ασθενούς, τη χρήση βοηθητικών συσκευών, φαρμακευτικά σκευάσματα, τη φυσικοθεραπεία και το βελονισμό και έχει στόχο τη μείωση του πόνου και τη βελτίωση λειτουργίας της άρθρωσης. Αρχικά, η αλλαγή στον τρόπο ζωής μπορεί να προφυλάξει την άρθρωση του γόνατος και να επιβραδύνουν την εξέλιξη της νόσου. Οι αλλαγές αυτές είναι :

  1. Η μείωση δραστηριοτήτων που επιδεινώνουν την κατάσταση, όπως γονάτισμα, ανεβοκατέβασμα σκαλοπατιών
  2. Απώλεια βάρους σε παχύσαρκα άτομα, καθώς το επιπλέον βάρος επιβαρύνει την άρθρωση του γόνατος
  3. Διακοπή έντονων δραστηριοτήτων, όπως το τρέξιμο, το τένις κ.α.
  4. Ασκήσεις, οι οποίες βοηθούν την αύξηση του εύρους κίνησης της άρθρωσης και ενδυναμώνουν του μύες των κάτω άκρων

Οι βοηθητικές συσκευές, όπως κηδεμόνες για το γόνατο, μπαστούνι και υποδήματα με ένθετα που απορροφούν τους κραδασμούς, μπορούν να ανακουφίσουν από τα συμπτώματα.

Η φαρμακευτική αγωγή στοχεύει στη μείωση του πόνου και του οιδήματος της περιοχής. Οι διάφοροι τύποι φαρμάκων που χρησιμοποιούνται είναι τα μη οπιοειδή αναλγητικά και αντιφλεγμονώδη, τα κορτικοστεροειδή, τα οποία εγχέονται εντός της άρθρωσης, όπως και το υαλουρονικό οξύ, τα απλά παυσίπονα, οι γλυκοζαμίνες και η χονδροιτίνη.

Φυσικοθεραπεία

Η φυσικοθεραπεία είναι πολύ σημαντική ώστε να αντιμετωπιστεί η αρθρίτιδα του γόνατος, καθώς μειώνει τα συμπτώματα και βελτιώνει την ποιότητα ζωής του/της ασθενούς. Το πρόγραμμα που ακολουθείται βοηθά στην αύξηση του εύρους κίνησης της άρθρωσης, στην ελαστικότητα και την ενδυνάμωση των μυών του γόνατος, ώστε να διατηρηθεί η σωστή λειτουργία του. Η φυσικοθεραπεία για την αρθρίτιδα του γόνατος λοιπόν περιλαμβάνει ασκήσεις ενδυνάμωσης των μυών του γόνατος, της ελαστικότητας και της ισορροπίας, ηλεκτροθεραπεία (χρήση ηλεκτρικού ρεύματος στο σημείο του πόνου), υδροθεραπεία, παγοθεραπεία ή θερμοθεραπεία, την αρθρική κινητοποίηση, το taping ( έγχρωμα αυτοκόλλητη φυσικοθεραπευτική ταινία) και τις μαλάξεις.

Βελονισμός

Ο βελονισμός παίζει σημαντικό ρόλο στην αντιμετώπιση της αρθρίτιδας. Με το βελονισμό, αυξάνεται η κυκλοφορία του αίματος και του ασβεστίου, καθώς και η παραγωγή του αρθρικού υγρού, το οποίο κρατάει τις αρθρώσεις, μειώνει τον πόνο, τη φλεγμονή και το οίδημα. Οι συνεδρίες που απαιτούνται για να αντιμετωπιστεί η αρθρίτιδα είναι συνήθως 6 με 8 σε ασθενείς με πρόσφατη διάγνωση και πάνω από 10 σε χρόνιες περιπτώσεις. Αναλόγως την περίπτωση εφαρμόζεται είτε ο κρανιοβελονισμός, είτε ο σωματοβελονισμός. Στην πρώτη περίπτωση τοποθετούνται βελόνες στο μέτωπο και τους κροτάφους, ενώ στη δεύτερη γύρω από την άρθρωση. Ο βελονισμός σε όλες τις περιπτώσεις δρα ανακουφιστικά, καθώς μειώνει τον πόνο και τη δυσκαμψία, αλλά και ανασταλτικά στη ραγδαία επιδείνωση της νόσου.

 

Η χειρουργική αντιμετώπιση συνιστάται μόνο σε περιπτώσεις όπου η αρθρίτιδα δεν ανταποκρίνεται στη συντηρητική αγωγή.

 

0

Πόνος στο γόνατο, Υπηρεσίες

Η χονδροπάθεια είναι μια πολύ συχνή πάθηση των γονάτων, η οποία επηρεάζει τον ιστό του χόνδρου των οστών, προκαλώντας έτσι τη διάβρωσή του. Ο χόνδρος, δηλαδή ο λείος ιστός που περιβάλει τις αρθρώσεις, αποτρέπει τις μεταξύ τους τριβές.

Στο γόνατο, ο χόνδρος αυτός ονομάζεται επιγονατιδικός και προστατεύει την άρθρωση του γόνατος. Εάν ο χόνδρος αυτός, λόγω αλλοιώσεων διαβρωθεί, τότε εκφυλίζεται και τελικά καταστρέφεται. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα τον έντονο πόνο, τη συλλογή υγρού και τη δυσλειτουργία της άρθρωσης.

Η χονδροπάθεια πλήττει κυρίως τους εφήβους, ιδιαίτερα τα κορίτσια και τις γυναίκες άνω των 40 ετών. Ακόμα, σημαντικό ρόλο εμφάνισης της πάθησης παίζει το επάγγελμα και ο αθλητισμός. Άτομα που λόγω δουλειάς καταπονούν τα γόνατά τους και οι αθλητές, έχουν μεγαλύτερες πιθανότητες να αποκτήσουν χονδροπάθεια.

Τέλος, ένας ακόμη επιβαρυντικός παράγοντας για την εμφάνιση της χονδροπάθειας αποτελεί η παχυσαρκία και οι διάφορες γενετικές ανωμαλίες του γόνατος που μπορεί να παρουσιάζουν κάποια άτομα.


Χονδροπάθεια: Στάδια

Η χονδροπάθεια αποτελείται από τέσσερα ( 4 ) στάδια. Αυτά είναι:

  1. Στάδιο I : Σε αυτό το στάδιο παρουσιάζεται οίδημα και μαλάκυνση του χόνδρου. Στη μικροσκοπική εξέταση τα χονδροκύτταρα είναι φυσιολογικά, αλλά παρατηρούνται μικρές ρωγμές του χόνδρου.
  2. Στάδιο II: Παρατηρούνται στο χόνδρο ρωγμές, οι οποίες όμως δεν έχουν επεκταθεί ακόμη στο υποχόνδριο οστό
  3. Στάδιο III: Οι ρωγμές και ο κατακερματισμός του χόνδρου επεκτείνονται ως το υποχόνδριο οστό και καλύπτουν σχεδόν το 50% του χόνδρου. Η αρθρίτιδα της επιγονατιδομηριαίας έχει ήδη εμφανιστεί. Τα χονδροκύτταρα έχουν εκφυλιστεί και μερικά από αυτά έχουν μετατραπεί σε ινώδη ιστό.
  4. Στάδιο IV: Οι διαβρωτικές αλλοιώσεις και η απογύμνωση είναι εμφανείς στο υποχόνδριο οστό και οι αλλοιώσεις έχουν επεκταθεί μέσα στο οστό και καταλαμβάνουν πάνω από το 50% του χόνδρου. Ακόμα, παρουσιάζεται υμενίτιδα της άρθρωσης και οστεοαρθριτικές αλλοιώσεις.

 

Ποια είναι τα αίτια που δημιουργείται η χονδροπάθεια και ποιοι παράγοντες την επιβαρύνουν;

 

Τα αίτια της χονδροπάθειας είναι άγνωστα, αλλά υπάρχουν αρκετοί παράγοντες που παίζουν σημαντικό ρόλο στην εμφάνισή της. Οι επιβαρυντικοί αυτοί παράγοντες είναι:

  1. Οι διάφορες κακώσεις στην περιοχή του γόνατος, όπως το κάταγμα
  2. Η αδυναμία των τετρακέφαλων
  3. Η υψηλή ή ασταθής επιγονατίδα
  4. Η μετατόπιση της επιγονατίδας
  5. Το σύνδρομο αυξημένης πλάγιας πίεσης της επιγονατίδας
  6. Οι παραμορφώσεις του πέλματος
  7. Η υπερευλυγισία των αρθρώσεων
  8. Η παχυσαρκία
  9. Η πρωτοπαθής εκφύλιση του χόνδρου
  10. Η χειρουργημένη ρήξη πρόσθιου συνδέσμου του γόνατος

Τι συμπτώματα παρουσιάζει η χονδροπάθεια;

Υπάρχουν περιπτώσεις, όπου η χονδροπάθεια δεν παρουσιάζει κανένα σύμπτωμα. Εάν όμως παρουσιαστούν συμπτώματα, συνήθως είναι:

  1. Ο πόνος στην επιγονατίδα κατά τη βάδιση, το τρέξιμο και ιδιαίτερα κατά το ανεβοκατέβασμα της σκάλας ή όταν το γόνατο παραμένει για πολλή ώρα σε θέση κάμψης, π.χ. οκλαδόν.
  2. Το αίσθημα αστάθειας ή «κλείδωμα» του γόνατος
  3. Ο κριγμός κατά τη διάρκεια της κάμψης και της έκτασης του γόνατος και ελαφρύ πρήξιμο
  4. Η δυσκαμψία του γόνατος
  5. Η ατροφία του τετρακεφάλου, η οποία προήλθε από την αχρησία του γόνατος λόγω χρόνιου πόνου

Ο πόνος σε κάποιες περιπτώσεις είναι δύσκολα εντοπίσιμος και ασαφής, ενώ σε άλλες περιπτώσεις είναι έντονος και εντοπίζεται σε μια μόνο περιοχή του γόνατος.   Τα συμπτώματα γενικότερα σπάνια παρουσιάζονται κατά τη διάρκεια της ανάπαυσης.


Πώς διαγιγνώσκεται η χονδροπάθεια;

Η χονδροπάθεια μπορεί να διαγνωστεί αρχικά μέσω της κλινικής εξέτασης και να επιβεβαιωθεί με εξετάσεις όπως την απλή ακτινογραφία, την αξονική τομογραφία και τη μαγνητική τομογραφία.

Κατά την κλινική εξέταση, θα ζητηθεί από τον/την ασθενή να πάρει συγκεκριμένες θέσεις και να κάνει συγκεκριμένες κινήσεις, έτσι ώστε να ελεγχθεί η λειτουργικότητα του γόνατος. Οι ασθενείς με χονδροπάθεια, κατά τη διάρκεια της εξέτασης νοιώθουν πόνο, ενόχληση και εντοπίζεται κριγμός στο πάσχων γόνατο.

Η απλή ακτινογραφία βοηθά τη διάγνωση μόνο εάν η χονδροπάθεια είναι σε προχωρημένο στάδιο ( στάδιο IV ), οπότε και θα φανεί η υποχόνδρια σκλήρυνση και ο σχηματισμός νεοφύτων.  Η μαγνητική τομογραφία είναι πιο χρήσιμη από την απλή ακτινογραφία, καθώς εντοπίζει τη χονδροπάθεια, αλλά δεν είναι τόσο ακριβής όσο η αξονική τομογραφία.

Η αξονική τομογραφία είναι η πιο χρήσιμη απεικονιστική μέθοδος για τη χονδροπάθεια, καθώς αναδεικνύει την ευθυγράμμιση της επιγονατιδομηριαίας άρθρωσης, τις εξωαρθρικές και ενδαρθρικές ασβεστώσεις, την ακεραιότητα του αρθρικού χόνδρου της επιγονατίδας και την ύπαρξη υμενικών πτυχών και κύστεων.


Πώς θεραπεύεται η χονδροπάθεια;

Η χονδροπάθεια στην ήπια μορφή της μπορεί να θεραπευτεί μόνη της μέσα σε μερικές εβδομάδες, με την ανάπαυση και την αποφυγή δραστηριοτήτων, καθώς και την απώλεια βάρους σε υπέρβαρα άτομα. Επικουρικά, για την αντιμετώπιση του πόνου και του οιδήματος, μπορούν να χορηγηθούν τα κατάλληλα φάρμακα από το γιατρό.

Σε πιο σοβαρές περιπτώσεις η αντιμετώπιση της χονδροπάθειας με τη φυσικοθεραπεία και το βελονισμό, φέρουν θετικά αποτελέσματα στην αντιμετώπιση του πόνου, τη μείωση της φλεγμονής και του οιδήματος κ.α.

 

Φυσικοθεραπεία

Με τη φυσικοθεραπεία απελευθερώνεται το νευρικό σύστημα και επαναφέρεται η ομαλή λειτουργία του. Η φυσικοθεραπεία αντιμετωπίζει τη χονδροπάθεια σταδιακά, με βάση την πορεία του/της ασθενούς.

Όταν η χονδροπάθεια βρίσκεται σε έξαρση ( οξεία φάση ), τότε οι τεχνικές που χρησιμοποιούνται στοχεύουν στη μείωση του πόνου και της φλεγμονής, στην ανακατασκευή του ιστού και τη μείωση του οιδήματος.

Στη φάση που το οίδημα έχει υποχωρήσει, η φυσικοθεραπεία στοχεύει στην ενδυνάμωση των τετρακεφάλων. Μαζί με τις συνεδρίες με το γιατρό, ο/ η ασθενής θα πρέπει να κάνει και συγκεκριμένες ασκήσεις στο σπίτι.

Τα αποτελέσματα της φυσικοθεραπείας παρατηρούνται μέσα σε λίγες εβδομάδες από την πρώτη συνεδρία. Πιο αναλυτικά, για την αντιμετώπιση της χονδροπάθειας συνιστώνται ισομετρικές ασκήσεις ενδυνάμωσης των τετρακεφάλων, ηλεκτρική διέγερση και όταν η χονδροπάθεια αρχίζει να βελτιώνεται, το στατικό ποδήλατο μαζί με ασκήσεις ενδυνάμωσης των οπισθίων μηριαίων.

Βελονισμός

Η χονδροπάθεια μπορεί να αντιμετωπιστεί και με το βελονισμό. Στο βελονισμό, οι ιδιαίτερα λεπτές βελόνες τοποθετούνται στα σημεία ενδιαφέροντος και στοχεύουν στη μείωση του πόνου και την ανακούφιση από τα συμπτώματα. Σημαντικό είναι το γεγονός ότι ο βελονισμός δεν έχει παρενέργειες και είναι μια εντελώς ακίνδυνη μέθοδος.

Ο βελονισμός έχει εξαιρετικά αποτελέσματα στην αντιμετώπιση της χονδροπάθειας, καθώς μειώνει τον πόνο και τα δυσάρεστα συμπτώματά της.

Αξίζει να αναφέρουμε ότι και οι δύο αυτοί τρόποι για να αντιμετωπιστεί η χονδροπάθεια πρέπει να συνοδεύονται και από τα εξής:

  1. Την ανάπαυση
  2. Την αποφυγή έντονων κυρίως δραστηριοτήτων
  3. Τη βελτίωση των επιβαρυντικών παραγόντων
  4. Τα μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη φάρμακα
  5. Τα ψυχρά επιθέματα
0

Πόνος στο γόνατο, Υπηρεσίες

Ως αθλητικές κακώσεις αναφέρονται οι κακώσεις εκείνες που συμβαίνουν κατά τη διάρκεια διαφόρων αθλητικών δραστηριοτήτων, στη μέγιστη φάση προσπάθειας και απόδοσης του αθλούμενου.

Στις αθλητικές κακώσεις συμπεριλαμβάνονται οι θλάσεις, οι τενοντίτιδες, οι ρήξεις συνδέσμων και χιαστών, το διάστρεμμα, η ρήξη μηνίσκου, οι επαναλαμβανόμενοι τραυματισμοί, οι οποίοι οδηγούν σε φλεγμονές  ( σύνδρομο καταπόνησης ) κ.α.

Αυτές οι αθλητικές κακώσεις θα πρέπει να αντιμετωπίζονται άμεσα, καθώς οδηγούν σε αδυναμία του αθλούμενου για προπόνηση, αλλά και σε δυσκολία ακόμα και σε καθημερινές πιο ήπιες δραστηριότητες.


Ποια είναι τα αίτια που προκαλούν αθλητικές κακώσεις;

Οι αθλητικές κακώσεις συμβαίνουν συνήθως κατά τη διάρκεια κάποιας προπόνησης ή μιας έντονης αθλητικής δραστηριότητας. Οι λόγοι μπορεί να είναι το ανεπαρκές ζέσταμα και οι ελάχιστες διατάσεις, πριν και μετά την προπόνηση, ο ακατάλληλος αθλητικός εξοπλισμός και η απουσία κατάλληλων συνθηκών.

Η σωστή προπονητική πρακτική είναι πολύ σημαντική, καθώς από αυτήν εξαρτάται σε πολύ μεγάλο βαθμό η ασφαλής προπόνηση των αθλητών και η αποφυγή διαφόρων τραυματισμών. 


Ποια είναι η κλινική εικόνα των αθλητικών κακώσεων;

Η κλινική εικόνα που παρουσιάζουν οι αθλητικές κακώσεις εξαρτάται από την περιοχή που έχει τραυματιστεί και τη βαρύτητα της κατάστασης.

Τα κοινά συμπτώματα σε όλες τις αθλητικές κακώσεις είναι ο πόνος, το οίδημα, η χωλότητα και η δυσκολία ή αδυναμία κίνησης του άκρου. Σε περίπτωση τραυματισμού κάποιου τένοντα ή μυός, παρατηρείται πόνος, οίδημα και δυσκολία στην κίνηση.

Εάν τραυματιστεί κάποια άρθρωση, έχουμε πόνο και οίδημα στην περιοχή, καθώς μαζεύεται υγρό ή αίμα μέσα στην άρθρωση και δυσκολία στην κίνηση. Τέλος, στο κάταγμα, η περιοχή πρήζεται και παραμορφώνεται και η κίνηση δυσκολεύει και περιορίζεται σημαντικά, καθώς ο πόνος είναι ιδιαίτερα έντονος.


Τι συμπτώματα παρουσιάζουν οι αθλητικές κακώσεις;

Οι αθλητικές κακώσεις διαφέρουν στα συμπτώματα, καθώς αυτά εξαρτώνται από το είδος της κάκωσης, αλλά και την έκτασή της. Τα κοινά όμως συμπτώματα που παρουσιάζουν όλες οι αθλητικές κακώσεις είναι ο έντονος πόνος, το οίδημα και το αιμάτωμα. Ακόμα, μπορεί να υπάρξει κάποια παραμόρφωση του πάσχοντος άκρου.


Πώς διαγιγνώσκονται οι αθλητικές κακώσεις;

Η διάγνωση για τις αθλητικές κακώσεις είναι εύκολη, καθώς μετά από ένα πλήρες ιστορικό περιγραφής του ατυχήματος και την κλινική εικόνα και εξέταση του/της ασθενούς, οι εξετάσεις που ζητούνται να γίνουν από το γιατρό, δίνουν μια ξεκάθαρη εικόνα της κάκωσης που μπορεί να υπάρχει.

Η απλή ακτινογραφία μπορεί να επιβεβαιώσει ή να αποκλείσει κάποια κάκωση των οστών. Η αξονική και η μαγνητική τομογραφία μπορούν να δώσουν σημαντικές πληροφορίες για την υφή των οστών και για τυχόν κακώσεις των μαλακών μορίων, δηλαδή των συνδέσμων, μηνίσκων, τενόντων κ.α. αντίστοιχα.

Τέλος, μπορούν να ζητηθούν αιματολογικές και βιοχημικές εξετάσεις. Σε περίπτωση όμως που δεν μπορεί να γίνει διάγνωση με τις παραπάνω μεθόδους ή υπάρχει τραυματισμός αρθρώσεων τότε πραγματοποιείται αρθροσκόπηση.

Η αρθροσκόπηση αποτελεί την πιο γνωστή και συνηθισμένη διαγνωστική και χειρουργική μέθοδο αντιμετώπισης των βλαβών των αρθρώσεων. Η μέθοδος αυτή επιτρέπει στο γιατρό, να κάνει έναν πλήρη έλεγχο στο εσωτερικό της άρθρωσης, έτσι ώστε να οδηγηθεί στη σωστή διάγνωση και στη χειρουργική αντιμετώπιση της βλάβης.


Τι θεραπείες υπάρχουν για τις αθλητικές κακώσεις;

Οι θεραπείες των αθλητικών κακώσεων διαφέρουν αναλόγως την ηλικία του τραυματία και τη σοβαρότητα της κάκωσης. Σε πιο ήπιες περιπτώσεις ακολουθείται η συντηρητική θεραπεία, ενώ σε μεγαλύτερης βαρύτητας καταστάσεις αντιμετωπίζεται με τη χειρουργική μέθοδο Στη συντηρητική αντιμετώπιση, στόχος είναι η μείωση της έκτασης της κάκωσης και η αποκατάσταση της βλάβης. Η συντηρητική θεραπεία για τις αθλητικές κακώσεις είναι η εξής:

  1. Η ανάπαυση και η σημαντική μείωση δραστηριοτήτων που καταπονούν τα γόνατα
  2. Η παγοθεραπεία 3 με 4 φορές την ημέρα για 20 λεπτά κάθε φορά έτσι ώστε να μειωθεί το αιμάτωμα και το οίδημα
  3. Η αποφυγή θερμαντικών αλοιφών
  4. Η επίδεση του σημείου για τη μείωση του οιδήματος
  5. Η χρήση βοηθημάτων, όπως πατερίτσες
  6. Η ανύψωση του σκέλους
  7. Η λήψη μη στεροειδών αντιφλεγμονωδών φαρμάκων για τη μείωση του πόνου και του οιδήματος
  8. Η φυσικοθεραπεία

Σε περίπτωση που η συντηρητική θεραπεία δεν επιφέρει αποτελέσματα, τότε ακολουθείται η χειρουργική οδός. Η χειρουργική αντιμετώπιση πραγματοποιείται με τις εξής μεθόδους:

  1. Η συρραφή των τραυματισμένων μαλακών μορίων
  2. Η πλαστική των τραυματισμένων μαλακών μορίων
  3. Η οστεοσύνθεση του κατάγματος
  4. Η παροχέτευση αιματώματος

 

Ποιος είναι ο ρόλος της φυσικοθεραπείας στις αθλητικές κακώσεις;

Η φυσικοθεραπεία παίζει πολύ σημαντικό ρόλο στην αντιμετώπιση και τη θεραπεία διαφόρων αθλητικών κακώσεων. Η θεραπεία συμπεριλαμβάνει, αναλόγως την κάκωση, ειδικές τεχνικές κινητοποίησης των αρθρώσεων, θεραπεία των μαλακών μορίων, τεχνικές ενδυνάμωσης και βελτίωσης της νευρομυϊκής λειτουργίας, ειδικές τεχνικές περίδεσης ( taping ), μαλάξεις και χρήση εξειδικευμένου εξοπλισμού, όπως τη θεραπεία κρουστικών κυμάτων.

Η συνέχιση της φυσικοθεραπείας ακόμα και μετά το τέλος της θεραπείας είναι επίσης πολύ σημαντική. Ο αθλητής για να μπορέσει να επιστρέψει ομαλά στην προπονητική διαδικασία και χωρίς τον κίνδυνο επανατραυματισμού, θα πρέπει να ακολουθήσει ένα πρόγραμμα λειτουργικής επανεκπαίδευσης.

Οι ασκήσεις που περιλαμβάνει αυτό το πρόγραμμα, προσομοιάζουν την συγκεκριμένη αθλητική δραστηριότητα του αθλητή. Ακόμα σε αυτό το στάδιο είναι πολύ σημαντικές και οι ειδικές περιδέσεις ( taping ) για τη μεγαλύτερη προστασία του αθλητή.


Πώς ωφελεί  βελονισμός στην αντιμετώπιση των αθλητικών κακώσεων;

Ο βελονισμός έχει πολλά και θετικά αποτελέσματα στην αντιμετώπιση των αθλητικών κακώσεων. Με την εφαρμογή των βελόνων στα πάσχοντα σημεία, ο / ασθενής ανακουφίζεται από τον πόνο και παρατηρείται βελτίωση σε τραυματισμούς, όπως τενοντίτιδες, θλάσεις κ.α.

Οι αθλητικές κακώσεις μπορούν να θεραπευτούν μέσα σε λίγες συνεδρίες και στις περισσότερες περιπτώσεις δεν απαιτείται συνέχιση του βελονισμού μετά το πέρας των απαραίτητων συνεδριών και αφού οι βλάβες έχουν αποκατασταθεί.


Πώς προλαμβάνονται οι αθλητικές κακώσεις;

Παρακάτω αναφέρουμε ορισμένες οδηγίες, ώστε να αποφευχθούν οι αθλητικές κακώσεις:

  1. Η σωστή προετοιμασία ( ζέσταμα, διατάσεις )
  2. Η σωστή αποκατάσταση με τις κατάλληλες διατάσεις
  3. Η καλή φυσική κατάσταση
  4. Η χρήση κατάλληλων υποδημάτων
  5. Η σωστή διατροφή

Γενικότερα, για να αποφεύγονται οι διάφορες αθλητικές κακώσεις είναι πολύ σημαντική η σωστή προετοιμασία με το επαρκές ζέσταμα και τις κατάλληλες διατάσεις πριν και μετά την προπόνηση.

Τα κατάλληλα υποδήματα είναι επίσης πολύ σημαντικά, καθώς αυτά δίνουν τη σωστή στήριξη στο πέλμα και σε όλο το πόδι και κατά συνέπεια το προστατεύουν από διάφορους τραυματισμούς.

Η καλή φυσική κατάσταση και η σωστή διατροφή λειτουργεί ως σύμμαχος του σώματος, καθώς το καθιστά πιο δυνατό και λιγότερο επιρρεπή στις διάφορες αθλητικές κακώσεις.

0

PREVIOUS POSTSPage 1 of 2NO NEW POSTS