Massivedynamic.co
Παθήσεις σπονδυλικής στήλης, Υπηρεσίες

Ως αυχενικό σύνδρομο μπορεί να χαρακτηριστεί οποιαδήποτε ενόχληση στην περιοχή του αυχένα, αλλά και στη γύρω περιοχή (ώμοι, άνω κορμός), η οποία οφείλεται σε εκφυλιστικές αλλαγές στην αυχενική μοίρα της σπονδυλικής στήλης.

Οι αλλαγές αυτές να αφορούν την εκφύλιση των δίσκων της αυχενικής μοίρας, την προοδευτική ανάπτυξη οστεοφύτων και τη συσσώρευση αλάτων στον αυχένα. Οι δίσκοι στο αυχενικό σύνδρομο αφυδατώνονται και συρρικνώνονται, με αποτέλεσμα την εμφάνιση οστεοαρθρίτιδας.

Το αυχενικό σύνδρομο προσβάλλει άτομα όλων των ηλικιών, αλλά κυρίως άνω των 25-30 και επιδεινώνεται με την πάροδο των χρόνων.


Ποια είναι τα αίτια που προκαλούν αυχενικό σύνδρομο;

Οι κυριότερες αιτίες που προκαλούν αυχενικό σύνδρομο είναι οι εξής:

  1. Η ηλικία και το φύλο
  2. Η κακή στάση του σώματος
  3. Το σωματικό βάρος
  4. Οι τραυματισμοί του αυχένα
  5. Εκφυλιστική νόσος της αυχενικής μοίρας

Πιο αναλυτικά, η κακή στάση του σώματος, κάποια επαγγέλματα που απαιτούν πολύωρη παραμονή μπροστά από τον υπολογιστή ή δραστηριότητες με αυξημένη δόνηση, αθλητικές δραστηριότητες με τα λάθος υποδήματα και εξοπλισμό ή χωρίς την κατάλληλη προθέρμανση έχουν άμεση σχέση με την εμφάνιση αυχενικού συνδρόμου.

Ακόμα, επιβαρυντικοί παράγοντες αποτελούν το αυξημένο σωματικό βάρος, η διατροφή φτωχή σε γαλακτοκομικά προϊόντα, η υπερκατανάλωση καφέ και το κάπνισμα. Το αυχενικό σύνδρομο μπορεί να παρουσιαστεί ακόμα μετά από κάποιο τραυματισμό του αυχένα.

Η σοβαρότερη αιτία θεωρείται η εκφυλιστική νόσος της αυχενικής μοίρας της σπονδυλικής στήλης, η οποία προκαλεί και τη σοβαρότερη μορφή του αυχενικού συνδρόμου. Σε νεαρά άτομα το αυχενικό σύνδρομο εκδηλώνεται ως κήλη ή προβολή του μεσοσπονδύλιου δίσκου, ενώ σε μεγαλύτερα ως σπονδυλοαρθροπάθεια.


Τι συμπτώματα παρουσιάζει το αυχενικό σύνδρομο;

Τα συμπτώματα που παρουσιάζουν ασθενείς με αυχενικό σύνδρομο είναι:

  1. Ο πόνος και η ευαισθησία στον αυχένα
  2. Ο περιορισμός της λειτουργικότητας της αυχενικής μοίρας
  3. Η μείωση της μυϊκής ισχύος στα άνω και κάτω άκρα
  4. Η αστάθεια ή η δυσκαμψία του αυχένα
  5. Ο πονοκέφαλος
  6. Η ζαλάδα
  7. Ο ίλιγγος
  8. Η διαταραχή στη βάδιση
  9. Το μούδιασμα, το οποίο κάποιες φορές μπορεί να εκτείνεται ως τα δάκτυλα των χεριών
  10. Τα νευρολογικά προβλήματα στα άνω και τα κάτω άκρα, τα οποία όμως είναι ένα σπάνιο σύμπτωμα. Αυτά εμφανίζονται λόγω προβλήματος στην αυχενική μοίρα του νωτιαίου μυελού.

Γενικά, το αυχενικό σύνδρομο προκαλεί δυσκολίες στην καθημερινότητα του/της ασθενούς με προβλήματα και μείωση της απόδοσης στην εργασία αλλά και στις καθημερινές δραστηριότητες.


Πώς διαγιγνώσκεται το αυχενικό σύνδρομο;

Τις περισσότερες φορές δεν είναι απαραίτητη κάποια διαγνωστική εξέταση για να καταλάβει ο γιατρός σας ότι πάσχετε από αυχενικό σύνδρομο, καθώς με την κλινική εξέταση και το ιστορικό σας μπορεί να οδηγηθεί στη σωστή διάγνωση. Παρ’ όλα αυτά, για την ακρίβεια της θέσης και της έκτασης του προβλήματος, θα πρέπει να γίνει μια απλή ακτινογραφία ή μια μαγνητική τομογραφία αυχενικής μοίρας.


Ποιες θεραπείες ενδείκνυνται για το αυχενικό σύνδρομο;

Η θεραπεία του αυχενικού συνδρόμου διαφέρει σε κάθε άτομο και εξαρτάται πάντα από τα ακριβή αίτια που το έχουν προκαλέσει, καθώς και την ένταση των συμπτωμάτων. Συνήθως οι ήπιές μορφές του αυχενικού συνδρόμου, οι οποίες οφείλονται σε μυϊκή κόπωση ή θλάση θεραπεύονται με μια απλή θεραπευτική αγωγή με αναλγητικά, μυοχαλαρωτικά και αντιφλεγμονώδη φάρμακα μέσα σε λίγες ημέρες.

Κάθε είδους θεραπεία στοχεύει στον έλεγχο και την υποχώρηση του πόνου, καθώς και στην αποφυγή βλαβών στις νευρικές δομές. Ακόμα, πολύ χρήσιμες είναι και οι ασκήσεις ενδυνάμωσης και διάτασης των μυών του λαιμού, αθλήματα όπως η κολύμβηση, η ξεκούραση, η φυσικοθεραπεία και ο βελονισμός.

Η χειρουργική επέμβαση συστήνεται σπάνια και μόνο σε περιπτώσεις που συντρέχουν οι εξής λόγοι:

  1. Σοβαρή συμπίεση της ρίζας του νεύρου ή του ίδιου του νωτιαίου μυελού ή κάκωση των νευρικών ριζών
  2. Σε περίπτωση αστάθειας της αυχενικής μοίρας
  3. Όταν τα συμπτώματα εκτείνονται στα άνω και στα κάτω άκρα
  4. Σε περίπτωση σοβαρής μειωμένης κινητικότητας του αυχένα και μυϊκής αδυναμίας, έτσι ώστε να εμποδίζει την καθημερινότητα του/ της ασθενούς

Φυσικοθεραπεία

Ο στόχος της φυσικοθεραπείας στο αυχενικό σύνδρομο είναι η μείωση του πόνου και η αποκατάσταση της λειτουργικότητας του αυχένα. Τα μέσα που χρησιμοποιούνται είναι η διαθερμία, οι υπέρηχοι, η ηλεκτροθεραπεία, η θερμοθεραπεία ή η κρυοθεραπεία, το laser, TENS και ο συνδυασμός τεχνικών κινητοποίησης της αυχενικής μοίρας, δηλαδή manual therapy.

Ακόμα, οι μαλάξεις παίζουν σημαντικό ρόλο, ώστε να διευκολύνονται οι καθημερινές δραστηριότητες του/ της ασθενούς. Με τη φυσικοθεραπεία κινητοποιούνται όλες οι αρθρώσεις της σπονδυλικής στήλης και ενδυναμώνεται το μυϊκό σύστημα του αυχένα, καθώς και βελτιώνεται η θέση της αυχενικής σπονδυλικής στήλης.

Ακόμα, ο/ η ασθενής με αυχενικό σύνδρομο ανακουφίζεται από τον πόνο, χαλαρώνει ο μυϊκός σπασμός και βελτιώνεται η κυκλοφορία του αίματος. Τέλος, ακολουθείται πρόγραμμα με σταθεροποιητικές ασκήσεις στην περιοχή του αυχένα, αφού πρώτα έχουμε καταπολεμήσει τον πόνο.

Οι ασκήσεις αυτές βοηθούν και ενισχύουν την κινητικότητα του αυχένα και των άνω άκρων και ενδυναμώνουν τους μύες γύρω από τον αυχένα. Έτσι σταθεροποιείται η αυχενική μοίρα και μειώνονται σημαντικά οι πιθανότητες επανεμφάνισης των συμπτωμάτων που προκαλούνται από το αυχενικό σύνδρομο.

Βελονισμός

Ο βελονισμός παίζει σημαντικό ρόλο στην αντιμετώπιση του πόνου, αλλά και στα υπόλοιπα συμπτώματα που προκαλεί το αυχενικό σύνδρομο. Αρχικά, με το βελονισμό χαλαρώνουν οι μύες του αυχένα, χωρίς αναλγητικά, και ο αυχένας ξαναπαίρνει τη σωστή του στάση.

Ακόμα, ενεργοποιεί τα νεύρα, τα οποία γίνονται ανθεκτικότερα στον πόνο και θρέφει τους ιστούς, με αποτέλεσμα να τους ανανεώνει. Με τις επαναλαμβανόμενες συνεδρίες τα αποτελέσματα από το βελονισμό γίνονται μακροχρόνια και τα συμπτώματα που δημιουργούνται από το αυχενικό σύνδρομο ελαττώνονται σημαντικά.


Πώς προλαμβάνεται το αυχενικό σύνδρομο;

Τις περισσότερες φορές οι καταστάσεις, οι οποίες προκαλούν το αυχενικό σύνδρομο μπορούν να προληφθούν. Ορισμένες συμβουλές που μπορούμε να ακολουθήσουμε είναι οι εξής:

  1. Σωστή στάση του σώματος κατά τη διάρκεια της εργασίας. Τοποθετούμε σωστά την οθόνη του υπολογιστή και καθόμαστε σωστά στο κάθισμά μας, ακουμπώντας ολόκληρη την πλάτη πίσω και βάζοντας ένα μαξιλάρι στη μέση μας. Προσέχουμε επίσης το ακουστικό του τηλεφώνου να μην το στηρίζουμε ποτές στον ώμο μας.
  2. Σωστή στάση του σώματος κατά τη διάρκεια του ύπνου σε σκληρό στρώμα και όχι πολύ ψηλό μαξιλάρι
  3. Προσεκτική προπόνηση και άθληση με τη χρήση κατάλληλου εξοπλισμού κάθε φορά

Γενικότερα, τα μέτρα πρόληψης μας βοηθούν ώστε να μην καταπονείται η σπονδυλική μας στήλη και μειώνουν τις πιθανότητες σοβαρού τραυματισμού της αυχενικής μοίρας, κάτι το οποίο θα μπορούσε να οδηγήσει σε αυχενικό σύνδρομο.

0

Παθήσεις σπονδυλικής στήλης, Υπηρεσίες

Η κήλη μεσοσπονδύλιου δίσκου είναι μια πολύ συνηθισμένη πάθηση της οσφυϊκής μοίρας και αποτελεί την πιο συχνή αιτία πόνου στα άνω και τα κάτω άκρα. Κάποιες φορές βέβαια μπορεί να εμφανιστεί και σε άλλες μοίρες της σπονδυλικής στήλης.

Ο μεσοσπονδύλιος δίσκος βρίσκεται ανάμεσα σε δύο σπονδύλους και λειτουργεί σα μαξιλαράκι ώστε να απορροφά τους κραδασμούς της σπονδυλικής στήλης και να διευκολύνει την κίνηση. Η κυριότερη αιτία δημιουργίας μιας κήλης είναι η έντονη πίεση που ασκείται λόγω κάποιας απότομης κίνησης, αλλά και η ηλικία.

Όταν φθαρεί ο δίσκος, δημιουργείται η κήλη μεσοσπονδύλιου δίσκου, η οποία αναπτύσσεται σχεδόν πάντα στο οπίσθιο- έξω τμήμα του καναλιού του νωτιαίου μυελού. Το μεγαλύτερο ποσοστό των ασθενών με κήλη μεσοσπονδύλιου δίσκου είναι νεαρά άτομα, αν και εμφανίζεται και στη μέση και μεγάλη ηλικία.

Ποιοι είναι οι παράγοντες που αυξάνουν τον κίνδυνο για κήλη μεσοσπονδύλιου δίσκου;

Η κήλη μεσοσπονδύλιου δίσκου τις περισσότερες φορές οφείλεται σε κάποια άτσαλη κίνηση, όπως λανθασμένος τρόπος άρσης βάρους, απότομη στροφή ή κάμψη της μέσης ή στην πάροδο των χρόνων. Αναλυτικότερα οι παράγοντες κινδύνου είναι οι εξής:

  1. Η κακή στάση του σώματος: Η κακή στάση του σώματος, ο λανθασμένος τρόπος άρσης βάρους και σκυψίματος και οι επαναλαμβανόμενες απότομες στροφές προκαλούν πίεση στους δίσκους
  2. Ο τρόπος ζωής: Η έλλειψη σωματικής άσκησης, το υπερβολικό βάρος, το κάπνισμα αποτελούν επιβαρυντικούς παράγοντες και οδηγούν στη δημιουργία κήλης
  3. Η ηλικία: Με την πάροδο των χρόνων οι δίσκοι αλλοιώνονται και μπορεί να δημιουργηθούν κήλες.

Η κήλη μεσοσπονδύλιου δίσκου λοιπόν είναι αποτέλεσμα πίεσης που ασκείται στην περιοχή του μεσοσπονδυλίου δίσκου, τον ινώδη δακτύλιο, από το μαλακό κεντρικό τμήμα του δίσκου, τον πηκτώδη πυρήνα.

Η πίεση στον ινώδη δακτύλιο μπορεί να προκαλέσει τη ρήξη του και κατά συνέπεια την απελευθέρωση φλεγμονωδών χημικών παραγόντων. Αυτοί οι φλεγμονώδεις χημικοί παράγοντες, προκαλούν έντονο πόνο. Για το λόγο αυτό η λήψη αντιφλεγμονωδών φαρμάκων συνιστάται σε αυτές τις περιπτώσεις.


Τι συμπτώματα παρουσιάζει η κήλη μεσοσπονδύλιου δίσκου;

Τα συμπτώματα που παρουσιάζει η κήλη μεσοσπονδύλιου δίσκου είναι ο πόνος στη μέση και το πόδι, ο περιορισμός της κινητικότητας της σπονδυλικής στήλης, ειδικά κατά την κάμψη, καθώς και  η αδυναμία και το μούδιασμα του ποδιού.

Πιο αναλυτικά, ό πόνος μπορεί να γίνει χρόνιος και να επιδεινώνεται με το βήχα ή το φτέρνισμα. Πολλές φορές υπάρχει μυϊκός σπασμός ή και κράμπα στη μέση.

Ακόμα, δεν είναι σπάνιο η κήλη μεσοσπονδύλιου δίσκου να προκαλεί τη λεγόμενη ανταλγική σκολίωση, δηλαδή το στράβωμα του σώματος από τη μια μεριά κατά την όρθια στάση, εξαιτίας της ακούσιας προσπάθειας του/της ασθενούς να απομακρύνει τη νευρική ρίζα από το σημείο του μεσοσπονδύλιου δίσκου, καθώς αυτός την πιέζει και προκαλεί τον πόνο.


Πώς διαγιγνώσκεται η κήλη μεσοσπονδύλιου δίσκου;

Η κήλη μεσοσπονδυλίου δίσκου διαγιγνώσκεται με το ιατρικό ιστορικό του/ της ασθενούς, με μια απλή κλινική εξέταση της μέσης και των κάτω άκρων και με τη μαγνητική τομογραφία. Κατά την κλινική εξέταση ελέγχεται η λειτουργικότητα, κινητικότητα και τα αντανακλαστικά των κάτω άκρων.


Ποιες είναι οι θεραπείες για την κήλη μεσοσπονδύλιου δίσκου;

Οι περισσότερες θεραπείες για την κήλη μεσοσπονδύλιου δίσκου είναι συντηρητικές και δεν απαιτείται χειρουργική παρέμβαση. Αφού ο γιατρός αξιολογήσει την κατάσταση και τη βαρύτητά της, θα καθοριστεί με ακρίβεια η θεραπευτική αγωγή που θα ακολουθηθεί. Στη συντηρητική θεραπεία, που είναι και ο συνηθέστερος τρόπος αντιμετώπισης της κήλης, περιλαμβάνονται τα εξής:

  1. Η ανάπαυση: Η ανάπαυση στο κρεβάτι αποφορτίζει τη σπονδυλική στήλη, θα πρέπει όμως να μην διαρκεί παραπάνω από 48 ώρες, καθώς μπορεί να δημιουργήσει προβλήματα, όπως θρόμβωση του αίματος στις φλέβες των ποδιών.
  2. Η φαρμακευτική αγωγή: Η φαρμακευτική αγωγή στηρίζεται στη χορήγηση αντιφλεγμονωδών μη στεροειδών φαρμάκων σε συνδυασμό τις περισσότερες φορές με μυοχαλαρωτικά. Ο συνδυασμός τους καταπολεμά τον πόνο, περιορίζοντας τα χημικά παράγωγα που προκαλεί η κήλη μεσοσπονδύλιου δίσκου στη ρίζα του νεύρου.
  3. Άσκηση: Η άσκηση αποτελεί ένα πολύ σημαντικό παράγοντα για την αποθεραπεία, αλλά και την πρόληψη της κήλης. Η γυμναστική ενδυναμώνει τους μύες, αλλά θα πρέπει να είμαστε προσεκτικοί σε ποια περίοδο ασκούμαστε. Καλό είναι σε περίοδο έξαρσης του πόνου να αποφεύγονται οι ασκήσεις και να ξεκινούν όταν ο πόνος έχει μειωθεί.
  4. Η φυσικοθεραπεία
  5. Ο βελονισμός

Φυσικοθεραπεία

Για την κήλη μεσοσπονδύλιου δίσκου σχεδιάζεται από το φυσικοθεραπευτή σας ένα πλάνο φυσικοθεραπείας, το οποίο φυσικά είναι διαφορετικό σε κάθε ασθενή και εξαρτάται από τα αίτια και τη βαρύτητα των συμπτωμάτων τους.

Το κυριότερο μέσο της φυσικοθεραπείας σε αυτές τις περιπτώσεις είναι η κινησιοθεραπεία, δηλαδή ειδικές ασκήσεις για τη συγκεκριμένη κάθε φορά πάθηση. Αυτές οι ασκήσεις ενδυναμώνουν τους μύες και του διατείνουν, αλλά έχουν και μηχανική επίδραση πάνω στην κήλη μεσοσπονδύλιου δίσκου, μέσω του συστήματος Mc Kenzie, προσφέροντας έτσι μηχανικό πλεονέκτημα στην αποκατάστασή της.

Η φυσικοθεραπεία έκτος από τις ασκήσεις αυτές χρησιμοποιεί και άλλα μέσα για την αντιμετώπιση της κήλης, όπως τη θερμοθεραπεία ή τη κρυοθεραπεία, τις διαθερμίες, τους υπερήχους, την ηλεκτροθεραπεία, τα TENS κ.α.

Βελονισμός

Η κήλη μεσοσπονδύλιου δίσκου μπορεί να αντιμετωπιστεί με το βελονισμό και μάλιστα να αποκατασταθεί η υγεία του/της ασθενούς στην αρχική της κατάσταση. Με το βελονισμό καταπολεμάται ο πόνος, η φλεγμονή και οι δομικές ανωμαλίες της σπονδυλικής στήλης.

Η επίδραση του βελονισμού είναι τοπική, στις νευρικές απολήξεις της περιοχής, και συστηματική, στον εγκέφαλο και το νωτιαίο μυελό και αυτό έχει ως αποτέλεσμα τη μείωση του πόνου. Ακόμα με το βελονισμό αποκαθίσταται η φυσιολογική κίνηση, καθώς έχει και εξισορροπητική δράση

Χειρουργική αντιμετώπιση

Η χειρουργική αντιμετώπιση της κήλης συνιστάται μόνο σε περίπτωση όπου η συντηρητική αγωγή έχει αποτύχει και ο πόνος εξακολουθεί ή αν υπάρχουν στοιχεία νευρολογικής βλάβης, όπως αδυναμία των μυών των κάτω άκρων.

Η χειρουργική επέμβαση που εφαρμόζεται είναι η δισκεκτομή και στόχος της είναι η αποσυμπίεση του νεύρου και η ανακούφιση από τα συμπτώματα. Στη δισκεκτομή αφαιρείται το κομμάτι του δίσκου που πιέζει το νεύρο και έτσι απελευθερώνεται.


Πώς προλαμβάνεται η κήλη μεσοσπονδύλιου δίσκου;

Η κήλη μεσοσπονδύλιου δίσκου μπορεί να προληφθεί αν ακολουθούμε τις παρακάτω πολύ απλές οδηγίες:

  1. Η καθημερινή ήπια σωματική άσκηση: Με την καθημερινή άσκηση ενδυναμώνονται οι μύες του κορμού, οι οποίοι σταθεροποιούν και υποστηρίζουν την σπονδυλική στήλη και επιβραδύνεται η διαδικασία γήρανσης του μεσοσπονδυλίου δίσκου
  2. Η διατήρηση του σωστού σωματικού βάρους: Το σωματικό βάρος θα πρέπει να διατηρείται σε φυσιολογικά επίπεδα, καθώς το παραπάνω βάρος επιβαρύνει τους μεσοσπονδυλίους δίσκους και τις αρθρικές επιφάνειες των σπονδύλων με τις επιπλέον πιέσεις που τους ασκεί.
  3. Η διατήρηση της σωστής στάσης του σώματος: Με τη σωστή στάση του σώματος μειώνεται η πίεση που δέχονται οι σπόνδυλοι και οι μεσοσπονδύλιοι δίσκοι. Η πλάτη θα πρέπει να διατηρείται σε ευθεία θέση όταν βρισκόμαστε σε καθιστή στάση, ειδικά όταν είμαστε αναγκασμένοι να παραμένουμε έτσι για πολλή ώρα.
  4. Η διακοπή του καπνίσματος: Το κάπνισμα προκαλεί βλάβες στην κυκλοφορία του αίματος και μπορεί να αυξήσει τον κίνδυνο εμφάνισης προβλημάτων στη σπονδυλική στήλη και κατά συνέπεια κήλη μεσοσπονδύλιου δίσκου.
0

Παθήσεις σπονδυλικής στήλης, Υπηρεσίες

Η οσφυαλγία είναι κάθε πόνος στη μέση, ο οποίος παρουσιάζεται συνήθως ξαφνικά μετά από άρση βάρους ή από κάποια απότομη κίνηση και ποικίλει στο κάθε άτομο σε ένταση και σε διάρκεια.

Ο πόνος εντοπίζεται τοπικά στη μέση, αλλά κάποιες φορές μπορεί  να επεκτείνεται στο γλουτό, το μηρό και γενικότερα στα κάτω άκρα όταν συνυπάρχει δισκοκήλη, η οποία προκαλεί πίεση στο νεύρο και περιορίζει σε μεγάλο βαθμό την κινητικότητα της σπονδυλικής στήλης. Ακόμα, αρκετές φορές η οσφυαλγία συνοδεύεται από ισχιαλγία, με επέκταση του πόνου μέχρι και τα δάκτυλα του ποδιού.

Η οσφυαλγία απαντάται σε πολύ μεγάλο ποσοστό στα ενήλικα άτομα και είναι σχεδόν αποκλειστικό «προνόμιο» του ανθρώπινου είδους, εξαιτίας της όρθιας στάσης του σώματός μας. Η οσφυαλγία χαρακτηρίζεται από τη διάρκεια των συμπτωμάτων της σε οξεία (διαρκεί 4 εβδομάδες), υποξεία ( 4 με 12 εβδομάδες) και χρόνια οσφυαλγία ( συμπτώματα που επιμένουν πάνω από 3 μήνες).

Τι προκαλεί την οσφυαλγία;

Τα αίτια της οσφυαλγίας είναι διάφορα και οφείλονται συνήθως σε καλοήθη μυοσκελετικά προβλήματα. Αυτά είναι η κήλη μεσοσπονδύλιου δίσκου, η σπονδυλαρθρίτιδα κ.α. Ακόμα η οσφυαλγία μπορεί να οφείλεται και σε άλλα αίτια, όπως είναι η σκολίωση, η σπονδυλόλυση, διάφορες φεγμονώδεις παθήσεις, η σπονδυλολίσθηση, οι πρωτοπαθείς νεοπλασίες ( το μυέλωμα ή το νευρίνωμα), οι όγκοι κ.α.

Επίσης, πολύ σημαντικός παράγοντας εμφάνισης της οσφυαλγίας είναι η καθιστική ζωή, το υπερβολικό σωματικό βάρος και η έλλειψη σωματικής άσκησης, που αποδυναμώνει τους ραχιαίους μύες και όλους τους μύες της μέσης.


Πώς διαγιγνώσκεται η οσφυαλγία;

Συνήθως η οσφυαλγία δεν απαιτεί απεικονιστικές εξετάσεις για τη διάγνωσή της, εκτός από σπάνιες περιπτώσεις, οπού συντρέχουν συγκεκριμένοι λόγοι. Οι ανησυχητικές αυτές ενδείξεις, όπου η διαγνωστική απεικόνιση είναι απαραίτητη είναι οι εξής:

  1. Η οστεοπόρωση
  2. Η ηλικία (άνω των 70 χρόνων)
  3. Ο πρόσφατος σοβαρός τραυματισμός
  4. Η διάρκεια ( μεγαλύτερη των 6 εβδομάδων)
  5. Ο καρκίνος που βρίσκεται σε εξέλιξη ή που θεραπεύτηκε πρόσφατα
  6. Ανεξήγητη απώλεια βάρους
  7. Ανοσοκαταστολή
  8. Ανεξήγητος πυρετός
  9. Νευρολογικό έλλειμμα
  10. Η χρόνια χρήση κορτικοστεροειδών φαρμάκων


Πώς προλαμβάνεται η οσφυαλγία;

Για την πρόληψη της οσφυαλγίας είναι αρκετό η καθημερινή άσκηση και η αποφυγή της καθιστικής ζωής. Αναλυτικότερα:

  1. Η καθημερινή άσκηση και εκγύμναση των μυών της μέσης (κοιλιακοί, ραχιαίοι, γλουτιαίοι ). Όταν όμως βρισκόμαστε στην οξεία φάση της οσφυαλγία δεν πρέπει να γυμναζόμαστε.
  2. Τα αθλήματα, τα οποία γυμνάζουν συνολικά το σώμα, όπως κολύμβηση
  3. Ο έλεγχος του σωματικού μας βάρους και η διατήρησή του σε φυσιολογικά επίπεδα
  4. Η διακοπή καπνίσματος
  5. Η αποφυγή πολύωρης παραμονής στην ίδια καθιστική θέση.
  6. Όταν πρέπει να σκύψουμε, σκύβουμε πάντα με τα γόνατα και όχι με τη μέση.
  7. Αποφεύγουμε να σηκώνουμε βάρη και αν αυτό χρειαστεί, τότε φροντίζουμε να πάρουμε τη σωστή στάση στο σώμα μας
  8. Η χρήση ορθοπεδικού στρώματος

Οι απλές αυτές οδηγίες βοηθούν σημαντικά στην πρόληψη από κάθε είδους πόνους και ενοχλήσεις στη μέση και κυρίως στην οσφυαλγία.

 

Ποιες θεραπείες υπάρχουν για την οσφυαλγία;

Η θεραπεία για την οσφυαλγία διαφέρει από ασθενή σε ασθενή αναλόγως τα αίτια που την έχουν προκαλέσει, τα κλινικά δεδομένα και τον ίδιο τον ασθενή. Οι θεραπείες που εφαρμόζονται είναι οι εξής:

  1. Η ανάπαυση- κατάκλιση
  2. Η τοπική εφαρμογή θερμών επιθεμάτων, ανακουφίζει τη μέση από τον πόνο
  3. Η ζώνη για τη μέση ανακουφίζει από τον πόνο κατά τη διάρκεια καθημερινών δραστηριοτήτων
  4. Η φαρμακευτική αγωγή, η οποία περιλαμβάνει διάφορα αναλγητικά, μυοχαλαρωτικά φάρμακα και μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη
  5. Καθημερινή σωματική άσκηση για την ενδυνάμωση των μυών της μέσης
  6. Συγκεκριμένα αθλήματα, όπως η κολύμβηση
  7. Η φυσικοθεραπεία
  8. Ο βελονισμός
  9. Η χειρουργική επέμβαση, εφόσον αποτύχουν όλοι οι υπόλοιποι τρόποι αντιμετώπισης

Ανάπαυση- κατάκλιση

Θα πρέπει να είστε ιδιαιτέρως προσεκτικοί με τα χρονικά διαστήματα που μένετε στο κρεβάτι, καθώς η κατάκλιση μεγάλης διαρκείας δεν συνιστάται. Αντιθέτως, θα πρέπει να παραμένετε δραστήριοι, όσο το επιτρέπει η κατάσταση της μέσης σας.

Κατά την κατάκλιση, καλό είναι να έχετε κάτω από τη μέση σας μια διπλωμένη πετσέτα, ώστε να ξεκουράζεστε πλήρως και κάθε 20 με 30 λεπτά να αλλάζετε θέση για να χαλαρώνουν οι μύες σας. Ακόμα πολύ σημαντικό είναι το στρώμα του κρεβατιού σας να είναι σκληρό, καθώς βοηθά τη μέση σας.

Φυσικοθεραπεία

Η φυσικοθεραπεία στην οσφυαλγία έχει πολύ καλά αποτελέσματα και οδηγεί σε γρήγορη αποκατάσταση των ασθενών. Στόχος της είναι η μείωση του πόνου, η βελτίωση της ποιότητας ζωής του/της ασθενούς, την αύξηση της λειτουργικότητας και της φυσικής δραστηριότητας του, την αποφυγή των υποτροπών και τη μείωση των φαρμάκων.

Θα πρέπει όμως να ξεκινήσει άμεσα, καθώς οι μυϊκές ομάδες ατροφούν εύκολα και δημιουργούν προβλήματα στην αντοχή και τη δύναμη, τα οποία αν δεν αποκατασταθούν γρήγορα, επηρεάζουν τον καθημερινό τρόπο ζωής των ατόμων που πάσχουν από οσφυαλγία. Το πρόγραμμα αποκατάστασης διαφέρει αναλόγως το στάδιο που βρίσκεται η οσφυαλγία. Στο οξύ στάδιο, ο στόχος είναι η μείωση του πόνου και του οιδήματος.

Αυτά επιτυγχάνονται με ήπιες μαλάξεις, μέσω αναλγητικών ρευμάτων (TENS) και διαδυναμικών ρευμάτων, τα οποία αυξάνουν την κυκλοφορία του αίματος και απομακρύνουν από τους ιστούς τις φλεγμονώδης ουσίες. Στο υποξύ στάδιο, δίνεται έμφαση στη μείωση του πόνου και της δυσκαμψίας και στην ενδυνάμωση των μυών του κορμού και των κάτω άκρων. Η μεν δυσκαμψία αντιμετωπίζεται με τη θερμοθεραπεία, με ειδικές τεχνικές κινητοποίησης και διατάσεις με manual therapy και η δε ενδυνάμωση των μυών με ειδικές ασκήσεις.

Τέλος, στο χρόνιο στάδιο, στόχος της φυσικοθεραπείας είναι η ενδυνάμωση των μυών και η αντοχή τους, η οποία επιτυγχάνεται με τη βοήθεια μέσων, όπως βαράκια και λάστιχα και με επανάληψη των ασκήσεων ενδυνάμωσης.

Βελονισμός

Ο βελονισμός έχει πολλά πλεονεκτήματα στην οσφυαλγία και είναι πολύ σημαντικός στην αντιμετώπισή της. Κατά τη διάρκεια της συνεδρίας τοποθετούνται 10 με 20 βελόνες στην περιοχή του πόνου και σε άλλα σημεία του σώματος, τα οποία σχετίζονται με τη συνολική βελτίωση της υγείας.

Ο βελονισμός είναι μια διαδικασία ανώδυνη, καθώς τα τσιμπήματα είναι ανεπαίσθητα και η διάρκεια της κάθε συνεδρίας δεν ξεπερνά τα 35 λεπτά. Ο βελονισμός έχει μεγάλη επιτυχία στην αντιμετώπιση της οσφυαλγίας, καθώς έχει αντιφλεγμονώδη δράση, και προκαλεί αύξηση στις τιμές των ενδογενών οπιοπειδών ουσιών, όπως της ενδορφίνης-Β.

Η ενδορφίνη-Β χαλαρώνει και ηρεμεί τον/την ασθενή και έχει ισχυρή αναλγητική δράση. Ο βελονισμός δεν έχει καμία παρενέργεια και η διάρκεια του για την οσφυαλγία δεν ξεπερνά τον ένα μήνα.

Γενικότερα, η οσφυαλγία δεν χρειάζεται μόνο ανάπαυση και τη φαρμακευτική αγωγή για να αντιμετωπιστεί. Για την αντιμετώπισή της είναι πολύ σημαντικές οι καθημερινές ασκήσεις ενδυνάμωσης των μυών κάμψης της μέσης, δηλαδή των κοιλιακών μυών και των μυών έκτασης της μέσης, δηλαδή των ραχιαίων μυών.

Ακόμα, οποιαδήποτε θεραπευτική αντιμετώπιση θα πρέπει να ανταποκρίνεται και να σχεδιάζεται αναλόγως την ηλικία του/ της ασθενούς ,τις σύνοδες παθήσεις, τις υποτροπές, τις καθημερινές δραστηριότητες και τη φάση της οσφυαλγίας.

0